“Bazen insanın içi, kimsenin bilmediği bir bahçeye dönüşür; suskunlukla sulanır, hatıralarla kök salar. Orada büyüyen her duygu, tıpkı bir limon ağacı gibi hem ekşi hem ferah, hem yakıcı hem iyileştiricidir. İnsan kendini kaybettiğini sandığı anda bile, aslında o ağacın gölgesinde yeniden bulur. Çünkü hayat, en çok da kırıldığımız yerden yeşermeyi bilir.”