Ase Asee
@Aseasee
Çiçekler vasat hayalperestler yaratır.
Öğretmen
142 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Celladın yerine koymak kendimizi, mantıklı mı?
Hüzünlü Kaplan
"Zira benim de en çok ilgimi çeken, aslında celladın aklından neler geçtiği. Kurbanlar kolay, hepimiz onların yerine koyabiliriz kendimizi."
Neige Sinno böyle başlıyor anlatmaya. Okur okumaz bir öfke hissediyorum bu cümleye karşı. Ve okurken de zaman zaman aynı öfke boğazıma kadar yükseliyor, hissediyorum.
Kitap bir kurgu değil, anlatı. Yazar kendi başından geçen olayı anlatıyor ve bence bu kadar dışarıdan bir gözle anlatabilmesi inanılmaz.
Küçük yaşta üvey babasının istismarına maruz kalan Neige, duygularından arındırarak epey soğuk bir dille anlatıyor başından geçenleri. Hatta o kadar soğuk ki "atlatmış sanırım bu travmayı" diye düşünebiliyor insan. Oysa mümkün değil. Anlıyorsun okurken.
Kitap, insanlığın kararmış yüzünü tüm çıplaklığıyla seriyor önünüze. Hemen yanıbaşınızda, yan odanızda yaşanıyor olabilir bu çirkinlikler. Gözlerinizin önünde ama görmediğiniz, kulaklarınız ucunda ama duymadığınız...
İnsanların gözleri kör, kulakları nasıl da sağır oluyor birisine şüphesiz güvendiğinde... ne acı... öyle ki hiçbir işareti yakalayamıyor, farkında olmuyor evladının yaşamakta olduğu ızdırabı...
Kınamıyorum elbet... insanlığa bakıp benim kınadığım çok daha farklı bir şey bu kitabı okurken... mesela küçücük çocuğu yıllarca istismar edip hapse giren birisini, topluma dönünce "iyi de bize bir zararı olmadı ki" deyip kolayca kabullenebilmesi insanların... bize dokunmayan yılan bin yaşasın, öyle mi?
Ya da "kanıt" istenmesi mahkemedenz tekrar tekrar anlattırılması, celladın geçmişinde yaşadıklarının, bugün yaptığı suçu hafifletebilmesi mesela..
Bunlar ılımlı yaklaşabilen herkes uzak dursun benden. Ve "insanım" demesin kendine.. kurbanın yerine bile "kolayca" kendini koyamamış o insanlar ne yazık ki var... kendisine zararı olmadığı için de affedebiliyor
Reklam
Sahiden HANGİ GÜN yitirdik insanlığımızı?İnsan ve Hayat
Hangi Gün~
Kısa ama etkileyici ve her biri yaşanmış gerçek hayat hikayelerinden oluşan bir kitap. Yazarı bir öğretmen ve mesleğini icra ettiği okulda, kendini içinde bulduğu o anları kaleme almış.
Aslında bir zamanlar sık duysak da artık duymaya alıştığımız ve basit günlük rutinleri dinler gibi dinlediğimiz olaylar. Vicdanımızı unuttuğumuz, kalbimizi kuruttuğumuz... Gözümüzü yumduğumuz...
Ne acı ki hala bu coğrafyanın gözümüzden ırak olan kuytu köşelerinde bu satırlarda yazanlardan katbekat fazlası yaşanıyor. İşte yazar tam da karanlıkta kalan, yüzümüzü çevirdiğimiz o topraklara çeviriyor pusulayı.
Kimi öykülerini okurken gözyaşlarımı tutamadım ve kızdım insanlığımızı yitirişimize elimizdeki kiri yıkar gibi. Kimi öykülerini okurken güldüm kimisini okurken de aynı karakterleri şu an bile yakınımızda görmeye devam ettiğimizi fark ettim.
Yüreğimizi açarak okursak, kaybettiğimiz insanlığımızı geri bulabileceğimize inanıyorum.
Yılan Avı
"Yılan Avı" serinin son çıkan kitabı olmakla beraber yine her zamanki gibi yüreğim ağzımda, yaşayarak okuduğum bir kitap oldu. Gerilimi, gizemi, aksiyonu doruktaydı. Yaşanan üzücü olaylar, özellikle Hardwick'in başına gelenler ve biricik dedektifimiz, canımız ciğerimiz Gurney'nin yalnızlaştığını görmek beni mahvetse de 2023 yılı içerisinde okuduğum en iyi 5 kitap listesinde ilk sıraya yerleşti. Teşekkürler John Verdon. Umarım daha fazla kitabını okuyabiliriz.
Kya'nın Şarkı Söylediği Yer
Kitap hakkında söylenecek belki tonlarca şey var. Ama gerçekten okumaya değer ve muhteşem bir kitaptı. Uzun zamandır beni böyle derinden etkileyen bir kitapla karşılaşmamıştım. Sürekli "şimdi ne var ha" diye sorgulayarak çevirdim sayfaları ve bir de baktım ki sona gelmişim.
Gerçekten çok etkileyici ve dokunaklı bir hikayeydi Kya'nın hikayesi. 6 yaşında bir çocuk ne kadarıyla baş edebilir?
"Güç" tam olarak nedir, bilemiyorum ama Kya, karşılaştığım en güçlü ve en yalnız karakterdi.
Gözyaşlarımı zar zor tutarak bitirdim. Eğer karakterleri bulup onlarla konuşma şansım olsaydı Bay Zıpzıp'a, eşi Bayan Mabel'e kocaman sarılıp teşekkür ederdim.
Ve Tate, orada olduğun için minnettarım.♡
Kya, sen gerçekten muhteşem bir insansın. ♡
"İz sürücü"
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Polisiye kategorisinde yer aldığı için şans vermek istemiştim ve açık konuşmak gerekirse beklentimi hiç karşılamadı.
Konu olarak John Verdon'un emekli dedektifi Dave Gurney'nin maceralarına benzediğini görünce epey umutlanmıştım. Yanından geçemezdi tabi ki de.
400 sayfalık kitapta polisiye diyebileceğimiz pek bir şey yaşanmadı. Etliye sütlüye karışmak istemeyen emekli dedektif Cal yine de küçük bir çocuğa yardım etmek niyetiyle olayı kendi çapında araştırmaya çalışıyordu. Aslında iyi de gidiyordu ama kitabın sonunda bile kasabada yaşanan olayın tamamen hasır altı edilmesi ve neredeyse tüm kasaba halkının da buna tamamen sessiz kalıp bana dokunmayan yılan bin yaşasın modunda takılması hoş olmadı. Zaten Cal Hooper kasabaya yerleşene kadar üç maymunu oynamışlarken, onun gelişinin ardından işlerin daha fazla kızışmasını ve ardından adaletin yerini bulmasını isterdim, bu daha tatmin edici bir son olurdu. Buna rağmen Cal Hooper da kasaba halkına ayak uydurarak görmedim, duymadım, bilmiyorum moduna girmesi hoş olmadı. Birçok yerde kitabı sıkılarak okudum. Polisiye olarak düşünmezsek idare eder bir kitaptı ama polisiye olarak değerlendirirsek kesinlikle benim için sınıfta kaldı.
Reklam