Ase Asee
@Aseasee
Çiçekler vasat hayalperestler yaratır.
Öğretmen
142 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hiç benlik olmamasına rağmen bu polisiye mangasına başladım. Ve şimdi ilk kez bir manga incelemesi yazıyorum. Bu yüzden ilk manga incelememin Brutal üzerine olması biraz manidar oldu. ^^
Gerilim, suç, cinayet konulu şeyler okuduğumda her zaman köşeye sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Ne var ki bu manganın kahramanı ilk gördüğüm andan itibaren ilgimi çekti. Ve arka kapak yazısı sayesinde manganın türü ilgimi çekmemesine rağmen okumaya karar verdim.
Bana başta Death Note serisini hatırlattı. Gerek karakterimizin polis memuru olması (babası eski başkomiser) gerek perdeler ardında kendi adaletini kendi sağlama çabası...
Tabi hikayenin Death Note ile hiçbir ilgisi yok.
“İntikam, para... Bunlara en ufak bir ilgim yok. Ben sadece bu çaresizlik ifadesini görmek istiyorum.”*
Kahramanımız Hiroki Dan, havalı görünüşünün yanı sıra gayet soğukkanlı ve başarılı bir polistir. Gerçekte ise bu sakin figürünün altında bambaşka birisi yatar. (Katlanamadığı ve suçundan emin olduğu şiddet yanlısı suçluları yakalar, onları işledikleri suçlarla uyum içinde cezalandırır. Tüm bu şeylerin arasında en büyük tutkusu ise ne para ne de sadist yanını tatmin etmek gibi şeylerdir. Onun deyimiyle “iyilik yapmaya” devam etmesinin tek nedeni kurbanlarının çaresiz yüzlerini görmek ve bu yüzleri fotoğraflayıp koleksiyonuna dahil etmektir. Bu şekilde tatminkâr bir mutluluğun tadına varacaktır.) Hobisi tahmin edileceği üzere kötü adamlara işkence etmektir.
Hikaye boyunca farklı ve çeşitli suçlara tanıklık ediyoruz. (Ki maalesef suç oranlarının tavan yaptığı ülkemizde bu suçlar hiçbirimize yabancı gelmiyor. Gerçek hayatta haberleri izlerken korkunç suçlara bulaşmasına rağmen yaşından dolayı cezalandırılmayan ve öylece topluma salıverilen kişileri gördüğümüzde hepimizin tepkisi hemen hemen aynıdır değil
Ase Asee isimli okura yanıt verildi
Ase Asee
Hyeya kaç ciltmiş ki bu 🤭Reklam
Hiç benlik olmamasına rağmen bu polisiye mangasına başladım. Ve şimdi ilk kez bir manga incelemesi yazıyorum. Bu yüzden ilk manga incelememin Brutal üzerine olması biraz manidar oldu. ^^
Gerilim, suç, cinayet konulu şeyler okuduğumda her zaman köşeye sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Ne var ki bu manganın kahramanı ilk gördüğüm andan itibaren ilgimi çekti. Ve arka kapak yazısı sayesinde manganın türü ilgimi çekmemesine rağmen okumaya karar verdim.
Bana başta Death Note serisini hatırlattı. Gerek karakterimizin polis memuru olması (babası eski başkomiser) gerek perdeler ardında kendi adaletini kendi sağlama çabası...
Tabi hikayenin Death Note ile hiçbir ilgisi yok.
“İntikam, para... Bunlara en ufak bir ilgim yok. Ben sadece bu çaresizlik ifadesini görmek istiyorum.”*
Kahramanımız Hiroki Dan, havalı görünüşünün yanı sıra gayet soğukkanlı ve başarılı bir polistir. Gerçekte ise bu sakin figürünün altında bambaşka birisi yatar. (Katlanamadığı ve suçundan emin olduğu şiddet yanlısı suçluları yakalar, onları işledikleri suçlarla uyum içinde cezalandırır. Tüm bu şeylerin arasında en büyük tutkusu ise ne para ne de sadist yanını tatmin etmek gibi şeylerdir. Onun deyimiyle “iyilik yapmaya” devam etmesinin tek nedeni kurbanlarının çaresiz yüzlerini görmek ve bu yüzleri fotoğraflayıp koleksiyonuna dahil etmektir. Bu şekilde tatminkâr bir mutluluğun tadına varacaktır.) Hobisi tahmin edileceği üzere kötü adamlara işkence etmektir.
Hikaye boyunca farklı ve çeşitli suçlara tanıklık ediyoruz. (Ki maalesef suç oranlarının tavan yaptığı ülkemizde bu suçlar hiçbirimize yabancı gelmiyor. Gerçek hayatta haberleri izlerken korkunç suçlara bulaşmasına rağmen yaşından dolayı cezalandırılmayan ve öylece topluma salıverilen kişileri gördüğümüzde hepimizin tepkisi hemen hemen aynıdır değil
Ase Asee isimli okura yanıt verildi
Ase Asee
Biraz daha bekliyimnde çoğalsın. Nasıl keşfettin ya 🥰
Hiç benlik olmamasına rağmen bu polisiye mangasına başladım. Ve şimdi ilk kez bir manga incelemesi yazıyorum. Bu yüzden ilk manga incelememin Brutal üzerine olması biraz manidar oldu. ^^
Gerilim, suç, cinayet konulu şeyler okuduğumda her zaman köşeye sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Ne var ki bu manganın kahramanı ilk gördüğüm andan itibaren ilgimi çekti. Ve arka kapak yazısı sayesinde manganın türü ilgimi çekmemesine rağmen okumaya karar verdim.
Bana başta Death Note serisini hatırlattı. Gerek karakterimizin polis memuru olması (babası eski başkomiser) gerek perdeler ardında kendi adaletini kendi sağlama çabası...
Tabi hikayenin Death Note ile hiçbir ilgisi yok.
“İntikam, para... Bunlara en ufak bir ilgim yok. Ben sadece bu çaresizlik ifadesini görmek istiyorum.”*
Kahramanımız Hiroki Dan, havalı görünüşünün yanı sıra gayet soğukkanlı ve başarılı bir polistir. Gerçekte ise bu sakin figürünün altında bambaşka birisi yatar. (Katlanamadığı ve suçundan emin olduğu şiddet yanlısı suçluları yakalar, onları işledikleri suçlarla uyum içinde cezalandırır. Tüm bu şeylerin arasında en büyük tutkusu ise ne para ne de sadist yanını tatmin etmek gibi şeylerdir. Onun deyimiyle “iyilik yapmaya” devam etmesinin tek nedeni kurbanlarının çaresiz yüzlerini görmek ve bu yüzleri fotoğraflayıp koleksiyonuna dahil etmektir. Bu şekilde tatminkâr bir mutluluğun tadına varacaktır.) Hobisi tahmin edileceği üzere kötü adamlara işkence etmektir.
Hikaye boyunca farklı ve çeşitli suçlara tanıklık ediyoruz. (Ki maalesef suç oranlarının tavan yaptığı ülkemizde bu suçlar hiçbirimize yabancı gelmiyor. Gerçek hayatta haberleri izlerken korkunç suçlara bulaşmasına rağmen yaşından dolayı cezalandırılmayan ve öylece topluma salıverilen kişileri gördüğümüzde hepimizin tepkisi hemen hemen aynıdır değil
Ase Asee
İncelemeni okudum ve şu an çok merak ediyorum mangayı. Okumalıyıııımmm🤩
Campanella, yine yalnızız. Sonsuza kadar birlikte gidelim.Edebiyat
Yarwn her zaman🩵
Geceleri hepimizin üzerinde ışıldayan o uçsuz bucaksız Samanyolunun kalbinde bir trendesiniz. İçeride arkadaşınızın yanı sıra yabancı birçok insan daha var diyelim. Sonra birden trende giderken yolculuğunuza eşlik eden tüm o insanların aslında birer ölü olduğunu fark ediyorsunuz, onlara ne söylerdiniz? Okumaya başlamadan önce hepimiz böyle düşünsek nasıl olurdu?
Öyle düşündüğünüzü varsayarak devam ediyorum. Kendine o soruyu sordun ve kendince bir cevap da buldun. İşte o zaman adın Giovanni olacak.
Sen Miyazava'nın Giovanni'sisin. Campanella ile cebindeki sonsuzluk biletinin varlığından habersiz Samanyolunun ötesine bir gezintiye çıkan o yalnız çocuksun.
“Galaktik Trenyolu'nda Gece Vakti”nin o biricik kahramanı.
“Sonsuza kadar götüren bir biletimiz var.”
Hiç düşünmeden, raylarını zamanın ve mekanın ötesine uzatan bu trene atla lütfen. Bu yolculuk sana da çok şey öğretecek.
Yıllar önce Kenshi Yonezu'nun “Campanella” şarkısını keşfetmiş ve tarif edemeyeceğim şekilde şarkıyı içselleştirirken bulmuştum kendimi. Bu şarkı neden böylesine içime işlemişti ki... Cevabı basit! Kenji Miyazawa'nın “Campanella”sı yüzünden. İlk kez, Yonezu'nun şarkı ile ilgili röportajını okuduğumda bu kitapla tanıştım. O andan beri de bu hikayeyi okumak için güçlü bir istek duydum. Ve sonunda özleyip durduğum bu hikayeyi okuyabildim. Ben Kenji Miyazawa hayranıyım ve hepsinden öte Kenshi Yonezu'nun sıkı bir takipçisiyim.
Yani bir şarkı ve bir hikaye sevdiğim iki insanı bir araya getirdiğine göre bu esere mutlaka bir inceleme yazmalıydım!
“Suyu içtiğinde kaynağını düşün” der bir Çin atasözü. Öyleyse biraz Kenji Miyazawa'dan bahsedelim mi?
Kenji Miyazawa, 37 gibi genç bir yaşta ölen, yaşamı boyunca neredeyse hiç tanınmamış bir masal yazarı olmasının yanında aynı zamanda bir şairdir.
Eserlerinin
Ase Asee isimli okura yanıt verildi
Ase Asee
Yarwn her zaman🩵Campanella, yine yalnızız. Sonsuza kadar birlikte gidelim.Edebiyat
Geceleri hepimizin üzerinde ışıldayan o uçsuz bucaksız Samanyolunun kalbinde bir trendesiniz. İçeride arkadaşınızın yanı sıra yabancı birçok insan daha var diyelim. Sonra birden trende giderken yolculuğunuza eşlik eden tüm o insanların aslında birer ölü olduğunu fark ediyorsunuz, onlara ne söylerdiniz? Okumaya başlamadan önce hepimiz böyle düşünsek nasıl olurdu?
Öyle düşündüğünüzü varsayarak devam ediyorum. Kendine o soruyu sordun ve kendince bir cevap da buldun. İşte o zaman adın Giovanni olacak.
Sen Miyazava'nın Giovanni'sisin. Campanella ile cebindeki sonsuzluk biletinin varlığından habersiz Samanyolunun ötesine bir gezintiye çıkan o yalnız çocuksun.
“Galaktik Trenyolu'nda Gece Vakti”nin o biricik kahramanı.
“Sonsuza kadar götüren bir biletimiz var.”
Hiç düşünmeden, raylarını zamanın ve mekanın ötesine uzatan bu trene atla lütfen. Bu yolculuk sana da çok şey öğretecek.
Yıllar önce Kenshi Yonezu'nun “Campanella” şarkısını keşfetmiş ve tarif edemeyeceğim şekilde şarkıyı içselleştirirken bulmuştum kendimi. Bu şarkı neden böylesine içime işlemişti ki... Cevabı basit! Kenji Miyazawa'nın “Campanella”sı yüzünden. İlk kez, Yonezu'nun şarkı ile ilgili röportajını okuduğumda bu kitapla tanıştım. O andan beri de bu hikayeyi okumak için güçlü bir istek duydum. Ve sonunda özleyip durduğum bu hikayeyi okuyabildim. Ben Kenji Miyazawa hayranıyım ve hepsinden öte Kenshi Yonezu'nun sıkı bir takipçisiyim.
Yani bir şarkı ve bir hikaye sevdiğim iki insanı bir araya getirdiğine göre bu esere mutlaka bir inceleme yazmalıydım!
“Suyu içtiğinde kaynağını düşün” der bir Çin atasözü. Öyleyse biraz Kenji Miyazawa'dan bahsedelim mi?
Kenji Miyazawa, 37 gibi genç bir yaşta ölen, yaşamı boyunca neredeyse hiç tanınmamış bir masal yazarı olmasının yanında aynı zamanda bir şairdir.
Eserlerinin
Ase Asee
Eline sağlık, incelemen o kadar güzel ki! Okurken ayırdına varamadığım bazı şeyleri fark ettim sayende. Her zaman kitaplar hakkında inceleme yapman çok iyi olurdu. Böylece benim zihnimdeki boşluklar senin farkındalığınla birleşir ve ben de derinliğine varabilirim. Hassas dostum🩵 birlikte yolumuz uzun olsun🩵