Asiye Önkol
@Asionkl
Şu anda okuduğu kitaplar
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizde. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?
Reklam
Hayat hastalıklı bir şeydi , daha doğrusu hastalıklı bir hale gelmişti; dayanılmaz bir şeydi .”Ölü adam hiç bir zaman dirilmez!” Evrendeki yegane hayırlı şey buydu. Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce ,ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı.O zaman ne bekliyordu ?Artık gitme vaktiydi.
Hayat , hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi .
“Biraz zaman ver,”diye seslendi kendine.”Biraz daha zaman.”
Zaman! Zaman! Onun bitmek tükenmek bilmez feryadıydı zaman .
Ama hiçbir şey olmamış gibi yapmak mümkün müydü ?
Reklam