Kitap baştan, yeni düzenine alışmaya çalışan bir öğrencinin yaşadığı yalnızlık ve çekingenliği anlatmasıyla gayet güzel ilerliyordu. Hatta kendini kabul ettirmek için arkadaş edinmeye çalışması, ya da görünür olmak için çaba göstermeye çalışması gayet güzeldi. Fakat ilerleyen kısımlarda küçük kız çocuklarına dair yapılan betimlemeler beni çok rahatsız etti. Hem 15-16 yaşındaki kızlar için olan söylemler, hem de hasta küçük bir kız çocuğunu, baştan kardeşi gibi görüp, kardeşini hatırlayarak ona yaklaşıp, daha sonradan bunun aşka dönüşmesi ve küçücük kız çocuğuna karşı hissettikleri benim midem bulandırdı. Evet belki böyle bir durum için o zamanların gözünden değerlendirmek gerekiyor olabilir. Ama bu günden bakıldığında beni rahatsız eden bir okumaydı. Ayrıca kendi dürtülerine hakim olamaması da kitabı okurken beni hikayeden iten bir durum oldu. Arkadaşının sevgilisine karşı hissettikleri, ve ona karşı saldırgan tavırları diğer durumlarla da birleşince benim için aşırı derecede rahatsız edici oldu. Yani yalnızlık duygusu ve kendini kabul ettirme çabası konu olarak güzel fakat buna için uyguladığı yöntemler bana göre yanlış.