Sümeyye
@Asumyy
51 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Yavan, verimsiz bir yaşantı içindeki insanlar da içlerindeki gerçek duyguları aramazlar. Çevrelerinin kendilerine biçtiği çerçeveyle yetinir ve bunu alışkanlık hâline getirirler. Bu da içlerindeki gizli, gerçek duyguların ölmesine kadar gider.
İçimizdeki canlı istek, hislerin ışıldamasını sağlar. İçimizde isteme iradesi olmayınca soğuk, cansız, renksiz, tamamen soyut ve etkisiz bir psikolojik hâl olarak kalırlar.
Çocuk sahibi olduğumuzda da içimizden tanımadığımız biri çıkar. İşte o, olumlu yanlarımız kadar en derin travmalarımızın da can bulduğu yeni bir kişidir.
Adolf Hitler de dayak yediğini inkâr etmiyordu. O, sadece çektiği acıları inkâr ediyordu; bu esnadaki duygularını inkâr ediyordu ve bu yüzden de milyonlarca defa katil olmuştu. Eğer o, kendi durumunu, olguların kendi gerçekliğini hissetseydi ve ağlamış olsaydı, kendi kinini bastırmasaydı, aksine, bilinçli bir şekilde yaşasa ve anlamış olsaydı, bütün bunlar yaşanmazdı. Aynı durum, diğer dayak yiyen, cesareti kırılan ve daha sonra Zalim ve Suç makinesi olan Stalin ve Çavuşesku için de geçerlidir.