O kadar içten ki arada şaşırıp sevinip üzülüp 'aaa' demediğim sürece gülümsedim. İçinde en çok Menekşeli Mektup hikâyesini sevdim. Baştan sona akıcı ama sonu daha yazılabilirmiş gibi hissettim. Tadı damağınızda kalıyor. Bu güzel bişey diyebilirsiniz ama tabakta yemek kalınca israf olmasına üzülmek gibi de :)
Hayır. Aramadı.
Niçin aramadı? Onu ben de bilmiyorum. Bir de derler ki, yazarlar yazdıkları kitapta yer alan kişilerin her halinden haberdar olur.
Hadi canım sende.