Memedd
@Av_memedd
Avukat
Anadolu Hukuk
Ankara
23 Haziran
232 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zihnini meşgul edenlere deli denilmesi ilk olmasa da 1800'lü yıllarda da var olan bir durummuş...
Tek nefeste okuduğum bir kitap oldu diyebilirim. Psikoloji konulu kitaplara olan ilgimden dolayı olabilir ancak düşünen herhangi bir insanın da bu kitabın gerçekten iyi olduğu konusunda bana katılacağını eminim.
Aklımızı kullanarak nasıl delirdiğimizi ya da deli sanıldığımızı sürükleyici bir hikaye biçiminde bize sunmuş olan bir Çehov romanı.
Keyifle okuyacağınıza emin olduğumu belirterek iyi okumalar diliyorum.
Türk klasiklerini çok okuyan biri olmadığım için bunu incelemek pek haddime olmasa da birkaç yorumda bulunmak istedim.
Kitapta İstanbul'a aslında farklı amaçlarla gelen ama sonradan bir yalıda çocuklara Fransızca öğretmek için iş bulan bir mürebbiye ve o mürebbiye eve geldikten sonra evdeki erkekler üzerindeki etkisi kaleme alınmış. Tahmin edersiniz ki mürebbiye evin huzurunu biraz bozacak. Hızlı akan, heyecanlı bir kitap. Uzatılmadan kısa ve sade bir şekilde sonuca ulaşmak için yazılmış bir hikaye tarzında...
Bilindiği üzere Hüseyin Rahmi halkçı bir yazar. Kitaplarında bir şeyler öğretmeye çalışan, bir nebze bilinçlendirmeye çalışan bir adam. Bu durum kitapta bariz bir şekilde ortada. Bir çok kısımda herhangi bir konuyla alakalı biraz bilgilenmeniz için, bir karakterin ağzından bilgiler dökülüyor. Öte yandan yazarın dili keskin, sözünü esirgemeyen biri olduğunu düşünüyorum ki bunu kitapta sadece mürebbiye hakkında yaptığı yorumlarda bile kolayca görebilirsiniz. Kitap sadeleştirilmesine rağmen hala içinde birçok eski kelime mevcut hatta zamanın meşhur yabancı dillerinden Fransızca çok kullanıldığından bir çok Fransızca kelime ve cümle de var. Dipnotta açıklamaları bulunan bir yayın tercih etmek bu yönden önemli. Eminim bu kitaptan da öğrenilecek çok şey vardır. Bence okumanız zaman kaybettirmez aksine birçok şey kazandırır. Ki eminim Hüseyin Rahmi'nin amacı da budur.
Keyifli okumalar. Kitaplı günler dilerim.
Körlük...
Sahip olduğumuz en önemli organımız göz müdür bu tartışılır ama bu kitap sanki bunu kanıtlamak için yazılmış.
Herkesin yavaş yavaş kör olduğu bir şehirde bu, bir salgın haline geldiğinde karantina gibi yöntemler denense bile sonunda herkes kör olmaktadır. Peki gözlerini kaybettiğinde insanlık nasıl bir hale gelir? Değer yargılarımız, fikirlerimiz, ahlakımız, gözle görülebilen hatta gözle bile görülemeyen her şey değişir.
Görünmeyen şeyler yok gibidir gerçekten. Her şeyimizi görmek üzerine kurduğumuzu bu kitapta okuyunca göreceksiniz. Kitap çok akıcı, aynı zamanda film gibi heyecanlı... Görmemenin nasıl bir şey olduğunu görmek istiyorsunuz. Yani en azından ben görmek istedim.
Sahip olduğunuz her şey gözleriniz değil ama gözler olmadan hiçbir şeye sahip olamıyorsunuz... Keyifli okumalar.
Oğuz Atay'ı ilk defa okuyorum ama eminim okuduğum son kitabı olmayacak. Tutunamayanlar'ın hazin hikayesi...
Bir dostluk hikayesi sandım başta sonra öğrendim ki bu Selim Işık'ın hikayesi. Oysa, Selim Işık'ın hikayesi tutunamayanların hikayesiydi. Selim Işık tutunamayanlardandı.
Bütün hayatınca konuştu. Sonunda tutunamayanlar diye bir söz çıkabildi ortaya: bir tek kelime. Çoğul bir kelime. Unutamadığı bazı insanları birleştiren bir kelime.(sayfa 708)
Kitaptaki ana karakter Turgut Özben bir mühendis ve Selim'in üniversiteden arkadaşı. Ama ne arkadaşlık... Yalnız Turgut açısından mı öyle bilmiyorum ama aralarındaki dostluk, anlatılan anılardan ve Turgut'un Selim öldükten sonraki halinden anlaşıldığı üzere çok kuvvetli bir ilişki. Selim Işık'ın çok arkadaşı var ama Selim arkadaşlarını birbirine tanıştırmaz. Selim intihar ettikten sonra Turgut bunun sebebini öğrenmek için o arkadaşlara ulaşır ve Selim hakkında bilgiler toplar. Selim'in intihar sebebi belli olmuştur. Selim Tutunamayan'dır.
Turgut'la birlikte, Turgut'un kafasının içindeki bütün sesleri duyarak bu süreci yaşamak buruk geçse de çok keyifli. Eminim kitabı okuyan herkes Selim'e sahip çıkmak isteyecek, ona çok üzüleceklerdir. Kendimi bu kitabın incelemesini yapabilecek seviyede görmesem de sadece herkesin okuması gerektiğini, okuyacağına pişman olmayacağını düşündüğüm için naçizane birkaç cümle sıraladım. Umarım ilginizi çeker ve bu kıymetli esere, gereken hürmeti gösteririz.
Keyifli okumalar dilerim.
Lotte! Lotte, elveda! elveda!
Werther'in intihar ettiğini hatta bu kitabı okuyan bir çok kişinin de intihar ettiğini duymuşsunuzdur. Bu kitabı özel ve güzel kılan içinde yazanların, gerçek, samimi, içe dokunaklı ve akıcı bir edebi üslupla yazılmış olmasıdır. Werther'in yaşadığı acılar, duygularına yenilişi, hayatının zorlu bir kısmı, arkadaşına gönderdiği mektuplardan anlatılmış ve kitabın sonunda o öldükten sonra duyulanlardan ve bulunan notlarından birkaç bilgi edinilmiş. Herkesin dayanamayacağı bir kasvet var anlatılanlarda. Dolayısıyla herkes okumak istemeyebilir. Werther'i bu duruma sokan duygular hakkında ise şunları söylemek istiyorum :
Kontrol edemediğimiz duygularımızın esiri oluruz. Aşk, sonsuz büyüklükte hissedebileceğimiz en etkili duygumuz. Bizi en mutlu ettiği anda en yakınımız, en sevenimiz olduğunu düşünsekte imkansızlıkla karşılaşınca kendi kendimizi yok ettirecek kadar etkili bir düşman olabiliyor. Sizi ele geçirmesine izin vermeden duygularınızı kullanın. Aşık olun, sevin, üzülün, sevinin, kızın... Ama aklın baş edemediği bu duygulara çok dikkat edin. Unutmayın ilacı, zehire çeviren miktarıdır.
Keyifli okumalar.
Genç Werther’in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Yayınları · 2019149,8bin okunma