Velhasıl günlerce ve gecelerce güneşlere ve aylara durmadan ve dinlenmeden seni soruyorum, hâlâ bir haberini alamayışımı şikâyetle söylüyor, anlatıyorum. Senin beni unutma ihtimalini hatırlayıp çıldırıyorum bazı günler ve bazı geceler yüzünü eskisi gibi hayal edemeyeceğimden korkup kahroluyorum. Sonra tevbeler ediyorum. Seni unutma ihtimalini düşündüğüm için.
Bu dünyada ne saadet ne de mutsuzluk vardır. Sadece en büyük ümitsizliği tadan insanlar en büyük saadeti hissedebilir. Yaşamın ne kadar güzel bi şey olduğunu anlayabilmek için ölümü arzulamış olmak gerekir.
-Bekle ve ümit et.-