Mesut Ayaz
@Ayaz_mesut
Gücümü , içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim....
Şu anda okuduğu kitap
Paris’in 68 olaylarından başlayıp Hindistan’ın mistik, gizemli ve bir o kadar da karmaşık sokaklarında son bulan devasa bir yolculuğu Ban 
Banu SEZER ve 
Sevilay ile birlikte tamamladık. Grangé’nin 
Kızıl Karma sını ortak okumak, sayfalar arasında kaybolurken birbirimizin fikirlerine tutunmak harika bir deneyimdi. Kitabın kendisinden ziyade, üzerine yaptığımız o derin, keyifli ve bol sorgulamalı sohbeti çok sevdik. İyi ki birlikte okumuşuz, zihnimize ve ortak okuma enerjimize sağlık! Yeni maceralarda buluşmak üzere.
Banu SEZER ve Sevilay ile birlikte tamamladık. Grangé’nin Kızıl Karma sını ortak okumak, sayfalar arasında kaybolurken birbirimizin fikirlerine tutunmak harika bir deneyimdi. Kitabın kendisinden ziyade, üzerine yaptığımız o derin, keyifli ve bol sorgulamalı sohbeti çok sevdik. İyi ki birlikte okumuşuz, zihnimize ve ortak okuma enerjimize sağlık! Yeni maceralarda buluşmak üzere.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu eser, Mustafa Kemal Atatürk ile Çanakkale Savaşı sonrasında yapılan ve onunla gerçekleştirilen ilk röportajlardan biri olma özelliği taşır.
Kitap, Mustafa Kemal’in Anafartalar Cephesi’ndeki görevlerini, savaş sırasında aldığı stratejik kararları ve cephede yaşanan kritik gelişmeleri doğrudan kendi anlatımıyla sunar. Röportajda özellikle:
Çanakkale’deki önemli dönüm noktaları
Düşman kuvvetlerine karşı uygulanan taktikler
Cephede inisiyatif alarak verdiği kararlar
Komuta anlayışı ve askerlerle ilişkisi
ele alınmaktadır.
Eser, bir tarih anlatısından çok birinci el belge niteliğinde bir mülakat metni olup, Mustafa Kemal’in askeri bakış açısını ve Çanakkale’deki liderliğini doğrudan yansıtan önemli bir kaynaktır.
Anafartalar Kumandanı Mustafa Kemal ve Çanakkale'de Savaşanlarla MülakatRuşen Eşref Ünaydın · İstek Yayınevi · 201777 okunma
Banu SEZER ve Sevilay ’ ile birlikte okuduğumuz 
Altı Harfli Bir Tatlı …
Bazı kitaplar vardır, okurken yalnız olmadığını hissettirir… Bu da onlardan biri oldu bizim için…
Şermin Yaşar yine kalbe dokunmayı iyi biliyor…
VARKEN NASIL YOK OLABİLİYOR İNSAN...
Bu kitap insanın içini sızlatan ama bir yandan da şefkatle sarıp sarmalayan bir hikâye anlatıyor. Okurken bazen boğazın düğümleniyor, bazen de “iyi ki” diyorsun…
Selime Teyze var bu hikâyede… Kendi çocuklarının hayatında yer bulamayan, görülmeyen, yok sayılan bir kadın. Ve bir gün, var olup da yokmuş gibi yaşamaktansa, kendi isteğiyle tamamen kaybolmayı seçiyor. İşte en çok da burada insanın içi acıyor…
Bir de Meltem var… Annesiz büyümüş, o eksikliği içinde taşıyan, tamamlanmamış bir boşlukla yaşayan genç bir kadın. Hayat onları bir noktada buluşturuyor ve aslında fark etmeden birbirlerinin yarasına dokunuyorlar. Konuştukça, paylaştıkça sadece birbirlerini değil, kendilerini de iyileştirmeye başlıyorlar…
Ama bu kitap sadece iki kadının hikâyesi değil… Yaşlıların nasıl sessizce hayatın dışına itildiğini, kalabalıklar içinde insanların nasıl yalnızlaştığını ve herkesin kendi içine kapandığı o modern yalnızlığı anlatıyor.
Bir de o “altı harfli tatlı” var… Geçmişin izlerini taşıyan, insanı bir anda hatıralarına götüren, küçük ama çok anlamlı bir detay…
Kitabı bitirdiğinde ise insanın aklında tek bir soru kalıyor:
Varken nasıl yok olabiliyor insan?…
#OkudumBitti
#KitapYorumu
Karın ortasında başladım 
Buz ’a… ve gerçekten adı gibi
Hikâye, dağların arasında izole bir yerde işlenen tuhaf bir cinayetle başlıyor. Ama öyle sıradan bir olay değil… ipuçları garip, ortam ürkütücü ve her şey biraz “yanlış” hissi veriyor Dedektif Servaz olayı çözmeye çalıştıkça işin içine geçmişten gelen karanlık olaylar, psikolojik gerilim ve akıl oyunları giriyor.
Okurken sürekli bir şüphe içindesin. “Tamam katil bu” diyorsun, sonra bir bakıyorsun her şey değişiyor
Kısacası; sadece bir polisiye değil, insanın içine işleyen soğuk bir hikâye. Atmosferiyle insanı sarıyor, bırakması zor
Buz ’a… ve gerçekten adı gibi
Hikâye, dağların arasında izole bir yerde işlenen tuhaf bir cinayetle başlıyor. Ama öyle sıradan bir olay değil… ipuçları garip, ortam ürkütücü ve her şey biraz “yanlış” hissi veriyor Dedektif Servaz olayı çözmeye çalıştıkça işin içine geçmişten gelen karanlık olaylar, psikolojik gerilim ve akıl oyunları giriyor.
Okurken sürekli bir şüphe içindesin. “Tamam katil bu” diyorsun, sonra bir bakıyorsun her şey değişiyor
Kısacası; sadece bir polisiye değil, insanın içine işleyen soğuk bir hikâye. Atmosferiyle insanı sarıyor, bırakması zor
Bazı kitaplar vardır, hikâye anlatmaz… insanın içini anlatır. 
Söyleme Bilmesinler benim için biraz öyle bir kitap oldu. Okurken çocukluk kırgınlıkları, aile içinde söylenmeyen sözler, içimize attığımız duygular bir bir karşıma çıktı. İnsan bazen yıllar geçse bile içindeki bazı şeyleri kimseye anlatamaz ya… işte bu kitap biraz o suskunlukların kitabı gibi geldi bana.
Özellikle insanın büyüdükçe çocukluğunu daha iyi anlaması, anne-baba ile olan ilişkiler, kırıldığımız ama dile getiremediğimiz anlar… Şermin Yaşar bunları o kadar sade ve samimi bir dille yazmış ki bazı satırlarda durup düşündüm. “Demek ki sadece ben böyle hissetmemişim” dediğim yerler oldu.
Kitabı okurken en çok şunu hissettim: Hepimizin içinde sakladığı, kimse bilmesin dediği duygular var. Belki de bu yüzden bazı cümleler insanın içine içine söylüyor ama dile gelmiyor.
Velhasıl bazı şeyleri anlatırız, bazılarını içimizde saklarız… Bu kitap biraz da o saklanan duyguların sesi gibi. Ama siz yine de kimseye söylemeyin… bilmesinler
Söyleme Bilmesinler benim için biraz öyle bir kitap oldu. Okurken çocukluk kırgınlıkları, aile içinde söylenmeyen sözler, içimize attığımız duygular bir bir karşıma çıktı. İnsan bazen yıllar geçse bile içindeki bazı şeyleri kimseye anlatamaz ya… işte bu kitap biraz o suskunlukların kitabı gibi geldi bana.
Özellikle insanın büyüdükçe çocukluğunu daha iyi anlaması, anne-baba ile olan ilişkiler, kırıldığımız ama dile getiremediğimiz anlar… Şermin Yaşar bunları o kadar sade ve samimi bir dille yazmış ki bazı satırlarda durup düşündüm. “Demek ki sadece ben böyle hissetmemişim” dediğim yerler oldu.
Kitabı okurken en çok şunu hissettim: Hepimizin içinde sakladığı, kimse bilmesin dediği duygular var. Belki de bu yüzden bazı cümleler insanın içine içine söylüyor ama dile gelmiyor.
Velhasıl bazı şeyleri anlatırız, bazılarını içimizde saklarız… Bu kitap biraz da o saklanan duyguların sesi gibi. Ama siz yine de kimseye söylemeyin… bilmesinler