Sahra
@Aybige
Havaya, Suya ve Toprağa aidim.
Antalya
127 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Merhabalar. Bu romanda yazarın ne anlattığına değinmeyeceğim. Böyle güzel üsluba tanık olmak için konunun çok da önemli olmadığını düşünüyorum ki zaten birçok kişi benim anlatacağımdan çok daha güzel anlatmış. Marquez benim için destansı bir yazar, okuduğum üçüncü kitabı olmasına rağmen ona karşı hayranlığım arşa dayanıyor. Dilini 'edebi' kelimesinden çok 'sanatsal' kelimesiyle ifade etmek istiyorum. Bunun sebebiyse yarattığı yüksek dramatik sahnede kelimelerle müziği duyumsatması ve tiyatral bir algı yaratabilmesi.
Kısaca ifade ettiğim düşüncelerimi bitirirken, önce varolduğu ve yazdığı için Marquez'e, sonra da bu romanı okuduğum için kendime teşekkür ediyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okumamam gereken bir kitap buldumEğitim
Puan vermedi
Genel geçer açıklamalarla "sorunlu" çocukların(!) durumlarının incelendiği kitap. Okunmaya değeceğini düşünmüyorum. Dilinin ne eğitime ne de psikolojiye uygun olduğunu düşünüyorum... "Çocuğun gelişiminde baba otoritesi çok önemlidir, boşanmış annelerin bu konuya çare bulmaları gerekir, hiç olmadı anne kendi anne babasının yanına gitmelidir ki çocuk erkek otoritesinin bulunduğu yerde faydalı gelişim sağlayabilirsin. " açıklamasından sonra kitaba karşı sessiz kalmak istemedim açıkçası. İlk olarak diyeceğim; otorite kelimesi bu konulara hiç yakışmıyor hem soğuk hem itici hem de çocuğun üzerinden sorumluluk bilincini tamamen alıp çocuğu yönetilir addeden bir ifade. Sadece anne, sevgi ile sadece baba, disipline ediciliği ile anıldığı sürece etkili bir sonuç alınamayacağı ortadayken böyle kitapların basılmasına anlam veremiyorum. İkincisi ise ebeveynler arası tutarlılığın çocuk ruhsağlığı açısından öneminin göz ardı edilmesi. Tek bir paragrafta bile söyleyeceğim şeyler bitmiyor aslında ama bu kadarının yeterli olduğunu düşünüyorum. Tavsiyem okumamanızdır.
9 hikayeden oluşuyor bu öykü kitabı. Hepsinin tadı ayrı. Naif mi naif, sade mi sade, göz doldururcasına yazmış Haldun Taner. Çok güzel kelimeler kattım kendime sayesinde.
Alelade hisleri öyle bir anlatıyor ki, sanki o hisler hayatının dönüm noktası olmuş karakterler için. Anlattığı ortamın içine sizi çekiveriyor, karakterlerin dünyasını açıveriyor aniden. Okurken, anlatılan his neyse o hissi hayatınızda yaşarken tatımlamadığınız kadar tadımlıyorsunuz.
Koniçinalar hikayesinin en sevdiğim olduğunu söyleyebilirim. Kart dizisinden yola çıkmış insanoğlunun sosyal statülerle 'düzene' oturtulmuş yaşantısını anlatmak için. Başta özdeşleştirerek açıklamış. Bitmeye yakın çekmiş tetiği, patlatmış. O an etrafımda deste deste kartlar uçuştu.
Diğer en sevdiğim ise Farsaya idi. İçlerinde en uzun soluklu olan, riyakarlıklar, insan kullanmalar, safça istekler, yine alelade, yine sizi içine alan bir hikaye.
Pürüzsüz anlatım, ben çok sevdim umarım siz de seversiniz. Sevmeseniz de okuyun. Haldun Taner samimi gülüşüyle Türkiye sanatının kıymetlilerinden çünkü. Sevmeseniz de bir küçük hikayesinin okuyup tanışın onunla.
Sevgiler efendim.
-Ekleme-
Neredeyse iki yıl geçtikten sonra kitaptan bir alıntıya rast geldim. Atatürk Galatasay'da bölümünden bir alıntıydı. açıp göz atmak istedim ve anlatım bir kez daha beni büyüledi. 50, 51 ve 52. sayfaların beni daha önce neden bu kadar etkilemediğini düşünüyorum şu an.
Yıkılan, bunun yanında çabalayan. Tante Rosa. Maruz kalan ama kurtulan. Tante Rosa. Her daim çare bulan. Tante Rosa. Etkileyen, okuyanı kendine benzeten... Belki de okuyanın kendini tanımasına göz yuman. Tante Rosa. Biricik hem de pek çok. Tante Rosa. Kendine sarılan, kendini kucaklayan. Tante Rosa.
Tante Rosa. Liseli bir aşık gibi tekrarlayasım geliyor sürekli bu ismi. Bir gözümde kahraman adeta. İnsanların veya toplumsallaşmanın kendisine etki etmesine müsade etmeyen her kadın Tante Rosa olabilir. Ve tabi içini öldürmemiş her kadın en azından hayatının bir bölümünde Tante Rosa'dır. Tante Rosa olmak acı verebilir ama sarılacağın en önemli kolların sana ait olduğunu da öğretir. Çünkü bir kahraman Tante Rosa.
Tante Rosa. Diğer gözümde ise bir kahramandan biraz daha farklı. Durup durup düşünmeme sebep oldu insan yaşamı konusunda, yaşama felsefesi konusunda. Ansızın çekip gitmeleri mutlu olmak için değildi. ("insan sürekli mutlu olmalıdır." diye bir düşüncem yok fakat eylemlerimiz histerik bir şekilde bizi mutlu edecek olana yönelik.) Ama ne için gitti Tante Rosa? Bir şey vardı onu kölesi yapan. Mutlu olmak değildi asıl arzuladığı... Ama bir şey var onu kölesi yapan. Belki mutsuz olmamaya bağlıydı derinden. Mutlu olmak şart değildi onun için tamam ama mutsuz da olmamalıydı.
Her neyse bunu tam olarak bilemeyeceğim sanırım şu an. Tante Rosalığım yetmiyor bunu anlamaya.
Bir ara ileti paylaşmıştım burada, "Edebiyata acıktım." diyerek. Yine öyle bir buhran anında bir kitapçıya girdim ve kitabın arkasında yazan 'fantastik edebiyat', 'popüler mit', ve yazar hakkında söylenen 'büyülü gerçeklik yazarı' tanımlamalarına kanıp aldığımı söylemek zorundayım.
Sade, çeğreği diyebileceğim bir kısmı tekrarlanan cümlelerden oluşan, hem "Acaba ne olacak?" dedirten hem de durağanşığına şaşırtan bir kitaptı. Ne Eurydice, ne Orphee, ne de Bay Gece'nin sanki en ufak bir iletişimi yoktu. Tüm anlamları sizin söylemeniz, sizin yüklemeniz gerekiyormuşçasına yazılmış gibiydi.
