Yıllardır en sona saklamayı düşündüğüm eserin 2.sini yorumlarken buldum kendimi. Yaşar Kemalin diğer kitaplarını da okudum ama herkesin dediği gibi gerçekten "İnce Memed" bir başka. Dönemin yansıtılış şekli, insanların yapabilecekleri maximum kötülük seviyeleri,köylünün içine sinmiş korku,çaresizlik ve gencecik bir insanın herkese ilaç olması... Okurken bir yandan sinirden çatlayacağım zannediyorum, memedi ordan alıp çıkarmak istiyorum ama okumaya da doyamıyorum.
Bu kitap İlk kitaba göre daha az olaylıydı. Genel olarak köylünün efsaneleri, ağaların gözlerinin korkup sırf toprak sevdası için eziyeti en üst seviyeye çıkarması ve ince memedin kendi köyü de dahil olmak üzere insanların yaşadığı çaresizliği görüp içine kapanmasıyla geçti. İnsanlar bir yerde sırf ince memed için ayaklandılar,birlik olup onu her şeyden korudular,canları gibi sahip çıktılar ama parası olan düdüğü çaldığı için köylüler yine çaresizliğin içine düştüler fakat İnce Memed yine de kendine geldi o karanlığın içinden en güzel sekilde çıktı.
Gerçekten çok beğenerek okuduğum bir roman serisi oluyor. Ve ben okuyabildiğim için, kıymetini anlayabildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. En kısa zamanda 3 ve 4 ü okumak niyetiyle