Benim içimde de, daima var olacağını zannettiğim birçok şey yok oldu, onların yerini alan yenileri ise, o sırada tahmin edemeyeceğim yeni üzüntülere ve yeni mutluluklara yol açtılar; buna karşılık eski üzüntülerimi ve mutluluklarımı da şimdi anlamakta güçlük çekiyorum.
"Hem kendimle fazlasıyla meşgul olduğumdan, hem de iç dünyam fazlasıyla fırtınalı olduğundan, başkalarını kendi haline bırakmayı yeğliyorum, keşke onlar da benimle uğraşmasa."
Kırılgan hissediyorum, sanki bir kırıktan sonra bacağımdaki alçıyı çıkarmışlar gibi, anlıyor musun? Aslında tek başıma yürüyebileceğimi biliyorum ama koltuk değnekleriyle yürümek daha güvenli.