Aydilge
@AydilgeAsena
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu, derin bir kırgınlığın ama aynı zamanda uyanışın hikayesidir.
Bir kadın olarak, sadece "görülen" değil, "hissedilen" bir varlık olma mücadelesini kendi iç sesimle şu şekilde kağıda döküyorum:
------------------------------
Görmediğiniz Ruhun Hikayesi
Dünyaya geldiğim andan itibaren bana bir "vitrin" olmayı öğrettiniz. Saçımın parlaklığını, belimin inceliğini, gülüşümün çekiciliğini ölçen cetvellerle çevirdiniz etrafımı. Ama kimse, o vitrinin arkasında atan kalbin ritmini sormadı.
Ben sadece bir beden değilim; ben bir hikayeyim.
Bana baktığınızda gördüğünüz şey, sizin arzularınızın bir yansıması olabilir; ama benim içimde fırtınalar, korkular, hayaller ve tarif edilemez bir derinlik var. Bir seks objesi olarak kodlanmak, insanın ruhunun üzerine bir örtü serilmesi gibidir. Oysa ben, o örtünün altında:
* Hayatın yükünü omuzlayan bir direnç,
* Geleceği hayal eden bir zihin,
* Ve her şeyden önce, incitildiğinde kanayan bir kalbim.
Bir nesne gibi "kullanılmak" ya da "tüketilmek" istemiyorum. Ben, bir özne olarak var olmak istiyorum. Duygularımın, düşüncelerimin ve fikirlerimin; bedenimden daha önce odaya girdiği bir dünya hayal ediyorum. Bir erkeğin gözlerinde arzumun karşılığını değil, varlığımın saygınlığını görmek istiyorum.
Gerçekliğim şudur: Dokunulmadan önce anlaşılmak, seyredilmeden önce dinlenmek istiyorum. Çünkü bedenim yaşlanır, değişir ve solar; ama ruhumun taşıdığı o derin duygu denizi, benim asıl kimliğimdir. Ben bir dekor değilim, ben bu hayatın başrolüyüm. Ve benim dünyam, sizin bakış açınızın sınırlarından çok daha geniştir.
------------------------------
"Bedenim sadece ruhumun evi; evimin güzelliğiyle ilgilenenler, içindeki ev sahibini asla tanıyamadılar."
Kadın olmak
------------------------------
Gölgeler ve Işık Arasında: Bir Varoluş Hikayesi
Dünyaya gözlerimi açtığım an, üzerime biçilen rollerin dikiş seslerini duymaya başladım. Benim hikayem sadece benim değil; benden önceki binlerce kadının ayak izlerinin, susturulmuş çığlıklarının ve kazanılmış zaferlerinin bir toplamı. Kadın olmak, her sabah sadece güne uyanmak değil, aynı zamanda bitmek bilmeyen bir ispat zorunluluğuna uyanmaktır.
Sokakta yürürken adımlarımı boyuma göre değil, arkamdan gelen gölgenin mesafesine göre ayarlamayı öğrendim önce. "Kız çocuğu" olmanın zarafetiyle "kadın" olmanın ağırlığı arasındaki o dar köprüde dengede durmaya çalışırken, sesimin tonunun bile başkalarını rahatsız etmemesi gerektiğini fısıldadı hayat kulağıma. Çok gülersem "hafif", çok susarsam "ezik", çok konuşursam "hırslı" dediler.
Zorluk, sadece fiziksel engellerde değildi; asıl zorluk, zihinlerdeki o aşılmaz duvarlardaydı:
* Çift Mesai: Ofiste en az bir erkek kadar ter döküp eve döndüğümde, mutfak tezgahının ve ütü masasının beni "asıl görevimmiş" gibi beklemesiydi gerçeklik. Yorgunluğumun bile bir "görev ihmali" sayılmasıydı.
* Cam Tavanlar: Kariyer basamaklarını tırmanırken liyakatimden çok, "Bir gün anne olursa gider mi?" endişesiyle yarışmaktı. Başarımın ardında hep bir şans, başarısızlığımın ardında ise hep cinsiyetimin aranmasıydı.
* Bedenin Siyaseti: Saçımdan etek boyuma, kilomdan gülüşüme kadar bedenimin toplumsal bir tartışma konusu haline getirilmesiydi. Kendi evimdeymiş gibi hissetmem gereken bedenimin, sürekli birilerinin eleştirisine veya bakışına maruz kalmasıydı.
Ama tüm bu ağırlığın içinde, kadın olmanın muazzam bir direniş sanatı olduğunu da keşfettim. Kırıldığım yerden çiçek açmayı, dayanışmanın o iyileştirici gücünü ve bir başkasının elinden tutarak ayağa kalkmayı
Aydilge
, bir kitap okuduPuan vermedi·500 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 05 Mart 2026 01:32
·2026 5. kitabı
