‘’Mektepte bize şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış.’’
Kültür bir evse, dil de ön kapının ve içerideki bütün odaların anahtarıdır. Onsuz darmadağın olursun, doğru düzgün bir yuvadan, meşru bir kimlikten yoksun kalırsın.