” Zaten bu hayatta, her zaman bir şeyler eksikti.””Ben, kendime bile, “Sana şu gerek, bu gerek,” diye sınır koymaz, çizgi çekmez iken, nasıl olur da bir başkasının tercihine “Peki” derdim. ”
“Nereye gidiyorsun çocuk,” dedim içimden,” büyümeye mi?”
Kendimizi özgür zannediyoruz oysaki sadece ipimizi biraz uzun bırakmışlar.Sınırları gelince fark ediliyor bu dışarı çıkmak isterken kendini cama vurup duran yarı delirmiş karasinekler gibiyken.Sadece geceleri, yapayalnız ve yalın ayakken anlaşılabilecek şeyler var...