Ayşe Keçeli
@Aysekecelii
Ait olduğu yeri bulamamıştı çünkü. Kendini bulduğu her yere uyum sağlamış, işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırma isteği ve yeteneği sayesinde her zaman ve her yerde sevilen biri olmuştu. Ama hiçbir yere kök salamamıştı. Etraftakileri memnun edecek kadar uyum sağlamış ama kendisi tatmin olamamıştı. Her zaman bir huzursuzluk hissiyle altust olmuş, daima ötelerden gelen bir çağrıyı duymuş, kitapları, sanatı ve aşkı bulduğu ana kadar hep dolaşmış ve aramıştı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ruth artık, eski Ruth olmaktan çıkmış, bir karar vermek isteyen, kendi kendini incelemelerinde yine kendini aşağılayan, geleceğe dair tahminlerde bulunmaktan, ya da kendini ve nerelere doğru sürüklenmekte olduğunu düşünmekten kaçınan acayip, bilmece gibi bir yaratık olmuştu. Bazen korku içinde, bazen büyülenmiş bir halde, fakat devamlı bir şaşkınlık içinde, bir hummaya yakalanmış gibi büyülü ürpertilerle dolup taşıyordu.
Hayal etme denilen o zihin faaliyetini bırakmalıydı. Ne olursa olsun, onu görmemeliydi.
İçi ne kadar boş olsa da, şimdi çarpan aslında onun yüreğiydi. Ne kadar cılız da olsa hâlâ orada insan sıcaklığı vardı. Birkaç özel hatıra, sahilde bir kazığa dolanmış deniz yosunları gibi sessiz bir şekilde yüksek dalgaları bekliyordu. Birkaç duyguya asılıp çekse, kopup kanayabilirdi. Yüreğinin yine bilmediği yerlere sürüklenmesine artık izin veremezdi.
Özel birisi-güçlü birisi- olma vaadi, denklemin yalnızca yarısıdır. Bir şeye-o hedef ya da şu hayal-doğru koşmuyoruz, bir şeyden kaçıyoruz. Hiç kimse olma korkusundan kaçıyoruz
Başkaları ya da olaylar sizi yükselttiği için kendinizi özel hissetmek, sizin için su kenarında inşa edilmiş kumdan kalede yaşamaya benzer.