Özlem kimseye anlatamayacağım genişlik ve biçimdeydi, onu neredeyse bir hırka gibi giymiştim üstüme, hücrelerime dek hissettiğim tek başınalık duygusu her neyle uğraşırsam uğraşayım bir yerden kafasını uzatıp kendisini habire hatırlatıyordu bana.
Sevişilmemiş geceler, yalnız uyumuş uykular, susulmuş şeyler. Hepsi orada, adına huzur diyecegimiz o örtünün altında saklanıp durmuştu. Bu kadar mıydı? O kadar da aşık değildik ama huzurluyduk. Böyle bir izah yeter miydi benim için?