Ayşe Doksal
@Aysesngu
Amerikanın tarihine ışık tutan bir kitap aslında . Büyük buhranı, açlığı, sefaleti en derinden anlatıyor yazar. İlginç bir şekilde ve belkide bize ters olacak ama* Kadını kitabın en tepesine koymuş, bunu da aileyi toplayan yönlendiren anne olarak yapmış. Din olgusuna da sert bir şekilde değinmiş, bununla birlikte dönemin siyasi atmosferini, mafyalaşmadan devletin acizliğine kadar bir çok yerden okuyucunun iliklerine işleyecek şekilde dökmüş kelimeleri kitabına.
Bu kitap kapitalizmi dibine kadar eleştirmiş ama ona göre kızılların sahip olduğu haklara gelince Stalin bile ülkede yasaklatmış Gazap Üzümlerini ...
Kitapta naçizane eleştirebileceğim tek şey betimlemeler. Bir kaplumbağanın karşıdan karşıya geçişi üç sayfa sürüyordu!! . Genel kitabı beğendim. Sağlam etkileyici bir kitap.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Anlamaktan yoruldum sebebi şüphesizki birçok kez belirttiği üzere anlaşılamamak. Çoğu kez cümlelerin altında ezildiğimi benliğimde ukte olarak kalmış ve kelimelersiz kalmış anlaşılmazlığımı dile getiren naçizane kitap.
Anlaşılmak neden bu kadar zor, anlamak neden bu kadar karmaşık cümleler içeriyor. Anlaşılmayı vurgulayan tüm kelimeler neden intihara meylediyor. Bu kitapta bunların cevabını bulduğumu düşünüyorum. Belki başka bir okuyan bu söylediklerime gülebilir ama Pessoa dostum olur artık.
İki koca kavram ve iki büyük dost iki büyük düşman... Biri anlamak biri anlaşılmak... Hayatımın bilmediğim kayıp cümlelerine o kadar denk geldim ki 69 sayfalık bir kitap ama sanki sonunda milyonlarca sıfır var ve her cümlesinde işte bu yüzden bu haldesin işte bu sebeple hep eksik kalacaksın der gibi. Yaşarken yazdıklarıyla değil eserlerini kitlediği sandığın bulunmasıyla yani öldükten sonra ününe kavuşmuş... Ah o gerçek yazarlar!
Huzursuzluğun Kitabında denk gelmiştim " Benim gibi güneşin önünden bulut geçti diye üzülen bir insan" diyordu yazdıkları da bunun en önemli delili. Ne güzel bir yürek ve kalem. Kesinlikle okunmasını tavsiye ederim ve incelememi bu kitabında(25) yer alan şu sözle bitirmek isterim. Mecburi yaşamın en güzel sözüdür benim için.
"Bir şeylere başlıyorum çünkü düşünecek gücüm yok; bir şeyleri tamamlıyorum çünkü yarıda bırakmaya cesaretim yok"
Saygılarımla.
Yazarın ünlendiği kitap olarak aklımda kalmış. Üniversite yıllarında okumuştum. Yine diğer kitapları gibi bir kez okuyup geçilecek kitaplardan değil. Öncelik Şibumi'de elbette ama Katya'nın Yazı betimleme ve kurgusuyla güzel bir kitap. Okumanızı ,hatta Trevanian'ın tüm kitaplarını okumanızı isterim.
Bu düşünceler,insanların ceplerinde değil,kafalarında.Ne bite ne de pireye benzer düşünce dediğin.Sıçradığı zaman tutamaz,yürüdüğü zaman alıp ezemezsin parmaklarının arasında diyor karakter sayfa aralarında.Bütün kitabın özeti gibi bu cümleler.Ezilen,yok sayılan,sömürülen işçi sınıfının "efendi"lerine karşı verdiği hak mücadelesinin hikayesi ve bu mücadelenin tam ortasında kalmış bir ana.Yazar döneminin toplumsal yapısını çok iyi betimleyerek okuyucunun bugününü de sorgulamasını sağlıyor.Okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Romanı okurken şunu fark ettim engellenebilir birçok durum varken gerek Ali Rıza Bey gerek diğer karakterler hep bir koyveriyor, tepkisiz kalıyor ve haliyle olan oluyor.
Leyla ve Necla siz bu ailenin gelini Ferhunde’den de betersiniz. Ancak sizde suç bulmuyorum. Gerektiği yerde bazı şeyleri kısarsak gerekmediği yerde fazla uçarız. Gündüz az yemek yerken akşam yeme krizine girip tıka basa kendini doyurmak gibi. Sizi yakan, kısıtlayan Ali Rıza Bey olduğu kadar sizi şımartan annenizde de suç.
Ah Fikret bana kalsa bu hikayenin en masumu sen ve
Ayşe idi ve şunu da biliyoruz ki iyiler manşet olmaz.
Şevket ve Ferhunde ikilisi hakkında çok bir bilgi yok bence romanda. Dizisini defalarca bitirmiş biri olarak, kitabı okurken hep Ferhunde’nin kötülüklerini beklemiştim oysa.
Kısacık romanın tasvirini Toygar Işıklı ne güzel yapmış:
"Her şey ne çabuk ne kolay dağıldı sonunda
Neden olmuyor ne kaldı elimde avucumda?"
