Ayse Can
@Ayseyle
Bu kitap neyi anlatıyordu; ne hissetmişim; hatırlayabilmek için kendime notlar...
69 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Mutlu Olma Sanatı
53 sayfalık 45 hayat kuralını sunan bir eser. Gerçekçi ve pesimist bir bakış açısı temelinde verilen dersler var.
Kaderin herşeyin üzerinde olduğunu söylüyor, kader yalnızca sahip olduğumuz ve edindiğimiz bütün herşey üzerinde değil, aynı zamanda kolumuz ve bacağımız, gözümüz ve kulağımız, hatta yüzümüzün ortasındaki burnumuz üzerinde bile tartışmasız bir hakka sahiptir. Kaderin gücünü anlatan çok güzel bir film hatırladım bu sayede, Robert Bresson’un Au Hasard Balthazar filmi; o genç kızın ve eşeğin başından geçenleri ve kaderin örgüsünü ne de güzel anlatmış, tavsiye ederim.
Bir de şurası var kitapta ne de doğru: Gamsızlar fazlasıyla mevcut anda, bazıları da (korkaklar ve tedirginler) fazlasıyla gelecekte yaşarlar; ölçüyü tutturanlar nadirdir. Azimle sırf gelecekte yaşayanlar, hep ileriye bakanlar ve yaklaşan şeylere, en başta da asıl mutluluğu getirecek olanlara sabırsızlıkla koşanlar, mecut anın tadını çıkarmadan ve farkına varmadan geçip gitmesine izin verenler; hepsi de önünde ipe bağlı saman demeti oldukça adımlarını hızlandıran İtalyan Eşeği’ne benzerler. Ölene kadar daima geçici olarak yaşarlar.
Hep gelecekte birşeylere ulaşacağını umud ederek yaşamak; İtalyan eşeğine benzetmesi…İnsanı andan koparan, gelecekte yaşatan en önemli şey yoksulluktur diye düşünürüm hep; umudu, varlığı gelecekte aramak.. Oysa hayat bilgeliği anın tadını olabildiğince çıkarmaktır.
Mutlu olmak için insan kendini, karakterini, güçlü zayıf yönlerini iyi tanımalıdır, kendisine yapamayacağı ödevler vermemelidir. Özfarkındalık.. Aksi halde kendimizi başkalarını örnek alıp özelliklerimize aykırı davranmaya zorlamak ıstıraptan başka birşey vermez.
Ve en önemli şey karakterdir, herşeye sahip olan bir insan düşünün karaktersiz ahmak ise bunun bir değeri yoktur diye düşünüyor yazar.
Sağlığı
Engin Mavi isimli okura yanıt verildi
Ayse Can
Çok teşekkür ederim 
Engin Mavi yorumunla daha da özel oldu :)
Engin Mavi yorumunla daha da özel oldu :)Reklam
. . Sözcükler , Jean Paul Sartre . .
Jean-Paul Sartre : Pardon Monsieur?!?!? Kime itaat edecekmişim? Ona itaat edeceğim mi düşünülüyormuş?!! Benden ciddi ciddi bunu mu umuyorlarmış?!!
Karşımda büyümüş de küçülmüş bir adam duruyordu. Boyu posu henüz serpilmemiş, ufak yaşına göre pek olgun tavırlar sergileyen bu küçük akil adamın yaşı ile tavırları arasındaki ters orantıya neyin sebep olduğunu, aradaki makas farkının neden bu kadar açık olduğunu inceden inceye düşünmekteydim. Ancak düşüncelerimi zihnimde toparlamama bir türlü izin vermiyordu. Öfkeden ciğerlerindeki bütün havayı olduğu gibi dışarı verdikçe burun deliklerinin kanatları yırtılacakmış gibi kocaman kocaman açılıp kapanıyor, hıncını ahşap evin çürümeye yüz tutmuş parkelerinin üzerine gümbür gümbür basa basa volta atarak çıkarıyordu; pestili çıkan parkeler, bu küçük öfkeli adamın kösele ayakkabılarının altında ölümü bekleyen yatalak bir hasta gibi inim inim inleyip gıcırdıyordu. Küçük bir çocuğu değil de sanki inatçı yetişkin bir keçiyi dizginlemeye çalışıyor gibiydim. Bir aksiyon alıp onu bir şekilde sakinleştirip konuşmaya ikna etmem gerekiyordu. Tam da çaresizce kilitlendiğimi düşünürken aklıma gelebilecek en parlak fikir aniden aklıma düşüverdi: Bu küçük adamı zaman müphemi içinde konuşturabilmem için uzay zamanın bükülmesi gerekiyordu, uzay zamanı bükebilecek olan tek şey de bir fincan çaydı #240345937 . Bir anda gözüm salonun ortasındaki Fransız keteni sehpanın üzerine yeni demlenmiş halde bırakılan Çin diyarı porselen çaydanlığa takıldı.
Engin Mavi : * S'il vous plaît, calmez-vous Petit Monsieur, Jean Paul. Bir fincan çay alır mıydınız? dedim.
Burnunda öfkeli solumalar, ağrıdan sızıdan sırtı gıcırtıyla inim inim inleyen ahşap parkenin üzerinde sinirden tepine tepine atılan voltalar bir anda kesilmiş,sanki Ay’ın arka yüzündeki sessizlik bileEdebiyat
Jean-Paul Sartre : Pardon Monsieur?!?!? Kime itaat edecekmişim? Ona itaat edeceğim mi düşünülüyormuş?!! Benden ciddi ciddi bunu mu umuyorlarmış?!!
Karşımda büyümüş de küçülmüş bir adam duruyordu. Boyu posu henüz serpilmemiş, ufak yaşına göre pek olgun tavırlar sergileyen bu küçük akil adamın yaşı ile tavırları arasındaki ters orantıya neyin sebep olduğunu, aradaki makas farkının neden bu kadar açık olduğunu inceden inceye düşünmekteydim. Ancak düşüncelerimi zihnimde toparlamama bir türlü izin vermiyordu. Öfkeden ciğerlerindeki bütün havayı olduğu gibi dışarı verdikçe burun deliklerinin kanatları yırtılacakmış gibi kocaman kocaman açılıp kapanıyor, hıncını ahşap evin çürümeye yüz tutmuş parkelerinin üzerine gümbür gümbür basa basa volta atarak çıkarıyordu; pestili çıkan parkeler, bu küçük öfkeli adamın kösele ayakkabılarının altında ölümü bekleyen yatalak bir hasta gibi inim inim inleyip gıcırdıyordu. Küçük bir çocuğu değil de sanki inatçı yetişkin bir keçiyi dizginlemeye çalışıyor gibiydim. Bir aksiyon alıp onu bir şekilde sakinleştirip konuşmaya ikna etmem gerekiyordu. Tam da çaresizce kilitlendiğimi düşünürken aklıma gelebilecek en parlak fikir aniden aklıma düşüverdi: Bu küçük adamı zaman müphemi içinde konuşturabilmem için uzay zamanın bükülmesi gerekiyordu, uzay zamanı bükebilecek olan tek şey de bir fincan çaydı #240345937 . Bir anda gözüm salonun ortasındaki Fransız keteni sehpanın üzerine yeni demlenmiş halde bırakılan Çin diyarı porselen çaydanlığa takıldı.
Engin Mavi : * S'il vous plaît, calmez-vous Petit Monsieur, Jean Paul. Bir fincan çay alır mıydınız? dedim.
Burnunda öfkeli solumalar, ağrıdan sızıdan sırtı gıcırtıyla inim inim inleyen ahşap parkenin üzerinde sinirden tepine tepine atılan voltalar bir anda kesilmiş,sanki Ay’ın arka yüzündeki sessizlik bileAyse Can
Adeta bir edebiyat dergisinde guzel bir kose yazisi tadinda olmus🙌 Belki de artik oyle olmali👏