"Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzusu,
hatta ümidiyle yatağa giriyorum. Ve sabahleyin gözümü açıp yine
güneşi görünce neşem kaçıyor. Ah keşke huysuz biri olabilsem. Suçu
havaya, üçüncü bir şahsa, başarısız bir girişime yükleyebilsem,o
zaman keyifsizliğimin katlanılmaz sıkıntısı yarı yarıya azalırdı. Vay
halime, tüm suçun yalnızca kendimde olduğunu biliyorum. Aslında suç
demek doğru değil! Kısaca, nasıl ki eskiden tüm mutlulukların kaynağı
bendeyse, şimdi de tüm üzüntülerin kaynağı içimde saklı."