Aysun ACAR
@Aysunacar
4 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Aynı Ülkenin birbirine yabancı çocuklarıydık biz ama artık hiç de yabancı değiliz. Birbirimizi anladık ve birbirimizi sevdik.
Reklam
Temsil ettikleri ruhsal ya da zihinsel acı, yaralanma anında oluşan fiziksel acıdan daha büyük olduğu için saklamak isteyebileceğimiz bazı izler vardır. Bir de aynaya her bakışımızda görmek istediğimiz yaralar... Onlar, geçmişimizden kalan değerli yadigarlardır. Benim yaralarım, onların oluşmasına sebep veren şeylerden daha güçlü olduğumu öğretti bana...
Dedikodu alıp başını gitmişti, öyle ki; hakikat yanında yaya kalırdı...
Bilmemen ya da hakkında konuşmaman gereken her şey en nihayetinde bir şarkıda son bulurdu...
İçimdeki denizden kaç dalga geçtiğini kim saydı? Bütün kalelerimin neden her defasında böyle savunmasız düştüğünün sebebini kim merak etti? Her çıkışımda kalelerimden, biraz daha nasıl olup da bu kadar küçülebildiğimin nedenini kim anladı? Mutlak olanda var olmak için yaptığım her şey, yazdığım her yazı, var olmak ve toplanmak için attığım her imza biraz daha dağılmama ve küçülmeme yol açtı. Sırtımda alev gömlek, hattat içim yanıyor. Oysa hattat dışarıda kar yağıyor. Darmadağınık odamın bütün kapılarından, bütün pencerelerinden, bütün aralıklarından; gri, soğuk ve sinsi bir duman içeri yayılıyor. Yapış yapış. Hattat kaç kez hayatı, kaç kez aşkı ve kaç kez ölümü aramak için sefere çıktım? Kaçında geri döndüm? Ben senin ruhunun bütün çağrışımlarına ve tezahürlerine vakıfken, dahası hakkın varken benim üzerimde, bir mukadder meçhulde kesişecekken yollarımız, ne kadar yalnız olduğumu ve ne kadar acı çektiğimi bilmedin bile. Hattat çok yalnızım ve çok acı çekiyorum. Ama neden bu kadar acı çekiyorum? Hattat bilmiyorsun, bütün o yalnızlığı yaşayan öykü kahramanlarıma nisbetle kendi yalnızlığımın boyutları beni bile ürkütüyor.
Reklam