Ayşe Nur
@Aysurbl
Onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak demek değildi..
“Yaşamın ne kadar anlamsızlaştığını, küçüldüğünü, boşaldığını görüyorum. Ve bu yaşamı kendime göre nasıl dolduracağımı bilemiyorum. Yaşamı yalnızca ben değiştiremeyeceğime göre, kendimi bu yaşama göre değiştirmem gerekiyor. Ama değiştiremiyorum. Ne kendimi ne yaşamı…”
“Birine yaklaşmak istiyorsun; o insanın sıcaklığına dokunmak, gözlerinde kaybolmak…
Ama sonra aniden korkuyorsun.
Kendi kendine, ‘Ya beni anlarsa? Ya sevmezse? Ya benden vazgeçerse?’ diye soruyorsun.
Bu korku, sevginin önünde dev bir duvar gibi yükseliyor.
O duvarın ardında ise, senin gerçek arzuların saklı.
Sen sevgiye aç, ama aynı zamanda savunmaya hazır bir kalpsin.
Bu karmaşık iç savaşı yaşarken, bazen kendinden bile kaçıyorsun.
Ama bil ki, sevgiyle dolu bu karmaşa, insan olmanın en gerçek hali.”
Şafak vakti kanatlanmış bir yürekle uyanmak ve minnet duymak yine aşkla dolu yeni güne; öğleyin dinlenmek ve aşkın vecdini düşünmek derin derin; akşamleyin eve şükranla dolup taşarak dönmek; sonra da uyumak yüreğinizde sevgiliye bir dua ve dudaklarınızda bir övgü şarkısıyla.