Şimdi de kendi kendime şu lüzumsuz suali soruyorum: kolay elde edilmiş bir saadet mi, yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir? Evet, hangisi daha iyi?
Niçin ben böyle arzularla yaratılmışım? Yoksa dünyaya gelişimin biricik sebebi, varlığımın sadece bir yalan olduğu neticesine varmak mıdır? Maksat sadece bu mu? İnanmam.
İnsan sabahtan akşama kadar bir şeyin olmasını bekliyor fakat hiçbir şey olmuyordu. Sürekli bekliyor ve yine bekliyor, hiçbir şey olmuyordu. Bekliyor, bekliyor, bekliyor, şakaklara ağrılar girinceye kadar düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordu. Hiç bir şey olmadı. İnsan yalnızdı. Yalnız. Yalnız.