"İnsan bazen ne hissetmesi gerektiğini bilmiyor, hatta ne yapacağını bile. Kendinden bağımsız yaşanan olaylar gelip insanın canını yakıyor, bir ateşte kül edercesine. Ama hayat her zaman gösteriyor ki; her olay, imtihanlar, hayatına giren iyi ya da kötü insanlar,
geçirmiş olduğun hastalıklar, kaybettiğin yakının ya da yanlış insana duyduğun sevgi. Her şey insana birer tecrübe kazandırıyor. İyi ya da kötü her günümüz, bizi sonra ki güne daha güçlü hazırlıyor. İmtihanlar insanı ruhen ve madden güçlendiriyor. Unutmamak da fayda var; demir dövülmeden kılıç, taş taşlıktan geçmeden parmağa yüzük olmuyor! Biz de kendimizi yitire yitire, canımız yana yana öğreneceğiz yaşamak denen meseleyi."
Reklam
labirentin en bunaltıcı tarafı, insanın sürekli seçim halinde olmasıdır. kafa karıştırıcı olan, çıkışın olmaması değil, “çıkış” bolluğ
udur.
Ama bir 'sıkıntı' taşıyor içinde; Nedenini bilmediği bir sıkıntı, bir 'mutsuz bilinç...' Bunalıyor. Kalabalıklar içinde garip bir yalnızlık duyuyor. Büyük Kent kırgını... Dünya aşıyor onu; 'çok vaktini alıyor.' Anlaşılamıyor. Herkes katı, uzak, bencil ve küçük... Uyum sağlayamıyor.
Önceden insanların yalnızca kendi dertlerini düşünerek hayatta kaldığını düşünürken şimdi insanların yalnızca sevgiyle hayatta kaldıklarını anladım.
Sevgilim
Tanrı gibiydim
Seni görmeden sevebiliyordum
Tanrı bana can veri
Sen öldürüyordun
Reklam