Dostoyevski, insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu, tek sebebin bu olduğunu söyler.
*
Babam da, “Biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz.” derdi.
*
Bu düpedüz siyasi bir açıklamaydı. Bu kapalılık, bizden esirgenen, sadece kıyaslamak için bile bizden esirgenen o öbür dünya, tam da bizim “mutluluğumuzun” lehine çalışıyordu.