Dert.
Kendi medeniyetini tanımayan insan köksüz bir ağaca benzer....Bugünlerde belki de bunu daha iyi anlıyoruz kendi medeniyetimizi korumaya çalışmak için çıktığımız bu yolda bir çok şeye karşı çıkıyoruz gibi algılanıyor. Bunu yaptığımızda sanki tek biz yanlış yapıyoruz gibi gösteriliyoruz. Bir çıkmazdan ibaret oluyor. Bunun için ilk olarak kendi içimizde ki savaşa son vermemiz gerekli. İçimizi halledip dışımıza yönelelim. Bunu diyoruz çünkü bizi bize sorgulatmaya sebebiyete yol veriyorlar . İşte bunun için bir örnek verelim. En basitinden 'Dil' kavramı. Yakın bir zaman da Türkiye'nin sayılı iyi üniversitelerden birinde bilim adına yapılan bir konuşmaya katıldım. Ve tahminimce bir konuşmacı haricinde herkes Türkçe dilini bilen bireylerdi. Buna rağmen bazı konuşmalar İngilizce gerçekleştirildi. Şimdi diyenler olacak. Biliminin dilini bilmiyor musun? diye ... Bilimin dilini biliyorum, bilim her medeniyetin ya da her toplumun kendi özünde yaptığı şeyler sonucunda gelişiyor. Ve gelişmekte. Dünya'ya hakim olmak isteyen çalışıyor, çabalıyor, kendini kabul gördürmek zorunda bırakıyor. Çünkü yeni bir doğuş başlıyor orada. Başladığı yerde sular duruluyor. Bu doğuşun bizden başlaması adına çok daha çaba göstermeliyiz. Hem bilim için hem toplum için... Unutuyoruz kendinizi, özümüzü, amacımızı. Kolay olana varıyoruz , varmasına varıyoruz ama süreci yanlıştan geçirip varıyoruz. Süreci engelleyen de belki geçmişin sonuçları. Zor olacak ama olacak Allah'ın izniyle. Zahmet olmadan rahmet olmuyor elbette...
Vesselâm.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir gün onu Allah'ın Resûlü, cübbesinin kolu yeninde bir kedi götürürken görecek ve mütebessim, buyuracak:
- Yâ Ebâ Hüreyre!
<<<Ey kedi babası!>> demek... Ve ismi böyle kalacak... Hattâ başka isimle hitap ederlerse, Ebu Hüreyre kızacak:
- Bana Allah Resûlünün taktıkları lâkapla hitap ediniz. Diyecektir.
