Epidaph
@B_art
Sonsuzluğa açılan kabına sığmayan bir hiçliktir düşlerim.
Kendi-için olmak, doğmuş olmaktır. Ama kendi-içinin doğduğu kendinde hakkında sonradan kalkıp da şu tür metafizik sorular sormanın gereği yoktur: "Kendi-içinin doğumundan önce kendinde nasıl vardı, kendi-için neden bir başkasından değil de bu kendindeden doğdu, vb.?" Bu soruların hiçbiri, geçmişin genel olarak kendi-için aracılığıyla varolabildiğini dikkate almamaktadır.
Sayfa 199
Kendi-içinin dünya üzerinde yükselmesi hangi biçimde olursa olsun, o, geçmişiyle arasındaki bir münasebetin ekstatik birliği içinde dünyaya gelir: Geçmişe sahip olmaksızın geçmiş haline gelecek mutlak bir başlangıç yoktur, ama kendi-için olarak, kendi geçmişini daha olacak olduğundan, dünyaya bir geçmişle birlikte gelir.
Sayfa 198
Sonuç olarak, varlığın mı sürdüğünü, yoksa sürenin mi varlık olduğunu bilmiyoruz. Eğer süre varlıksa, o takdirde sürenin ontolojik yapısının ne olduğu bize söylenmelidir; ve tersine, eğer varlık sürüyorsa, varlığın içinde sürmesine imkan veren şeyin ne olduğu bize gösterilmelidir.
Sayfa 195
Adorno’nun bu kitabını okurken, felsefi dilin nasıl iktidara hizmet eden bir araca dönüşebileceğini gördüm. Heidegger’e yönelttiği eleştiriler, özellikle varoluş dilini siyah–beyaz kesinliklere indirgemesi ve böylece düşüncenin özgürce dolaşabileceği ara tonları bastırması üzerinde yoğunlaşıyor. Kitap, insana yalnızca bir filozofun eleştirisini değil, aynı zamanda düşünmenin kendisini özgürleştirme çabasını da hatırlatıyor.
