Ne güzel insanlar vardı eskiden.
Çocukluğumuzu kaplamışlardı.
Bir masal anlatırlardı
Cinlerden, perilerden,
Büyük annneler, büyük babalar vardı.
O zaman hepsi uzaktı ölümden.
Hem sevdirir hem korkuturlardı.
Acı hikayeleri bile tatlı başlardı
Demek bunun için gittiler hikayelerden.
Ne güzel insanlar vardı eskiden.
Çalmadım öldürmedim ama
Daha kötüsünü yaptım
Na'aptım biliyor musunuz Reis Bey
Tuttum insanları sevdim.
Vaktiyle deli gibi inandıklarım oldu,bütün kalbimle güvendiklerim.Tek bir kelimesine tüm dünyayı hiç sorgulamadan karşıma alabileceğim insanlar oldu.Kendime öyle çok zararlar verdim ki.Aslında en büyük pişmanlıklarım da bu yüzden.Çünkü en büyük hayallerim kocaman bir balon gibi sönüp asla toparlayamayacağım hayal kırıklarına dönüştü.Öyle dağıldıki yüreğim, yeniden derleyip toplamam yıllar sürdü.Şimdi bakıyorum da geçmişe;en çok ben savaşmışım, ben direnmişim.Tek yara alan,tek kaybeden yine ben olmuşum.Meğer ne yaşadıysam bir şizofren gibi kendi kendime yaşamışım hepsini.Her şeyi kendi kafamda büyütüp kendi yüreğimde katlanmışım.Geçmiş bana çok şey öğretti.Artık herkese hak ettiği gibi davranıyorum ve hiç kimsenin zaafımdan faydalanmasına izin vermiyorum.Bu sevgide ticaret değil, kendi kul hakkıma girmemeyi öğrendim yalnızca.Herkes layık olduğu hayatı yaşamalı.Çünkü aksi takdirde ne yaparsan yap olmuyor,hiçbir şekilde bir yere varamıyorsun. Bazen geriye çekilmek de zafer kazanmak demektir.Çünkü yüreği çöl olana çiçek açamıyorsun...
Gözlerimi yumdum. Babaannemin sözleri geldi aklıma “Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru kızım, insanlara karşı kendini koru!” Korurum babaanne, diye düşündüm, sen beni merak etme!
