Hülya Gençel
@Bal_An_ne
Okudugumuz her satır insanın kendine açılan gizli bir kapısıdır. Ben o kapılardan geçmeyi, gördüklerimi paylaşmayı çok seviyorum…
99 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Kitap aslında harika bir konu ile başlıyor, ama maalesef işlenişi tam bir hayal kırıklığıydı Ölüm bir ülkeyi terk ediyor. Kazalar, hastalıklar, yaşlılık aynen devam ediyor ama kimse ölmüyor. İlk darbeyi kilise yiyor, ardından sağlık sektörü çöküyor ve yaşlılar için çözümler aranırken acayip bir kaos ortamı oluşuyor…
Sonra Ölüm, ülkeye geri dönüyor ama bu kez insanlara öleceklerini bir hafta önceden haber veriyor…
Sonra Ölüm, “kadının, yaşamın kaynağı” olarak görülmesinden ötürü de olabilir bir "kadın" kılığında, bir viyolonsele aşık olup öldürme yetisini kaybediyor…Gibi gibi şeyler
Konusu bu kadar güzelken işlenişinin bu kadar kötü olması:/ Yazarın ara ara hikayeden çıkıp okura seslenmesi bir türlü kitabın içine girememe neden oldu. "Ha şimdi açılacak, ha şimdi güzelleşecek" diye diye kitabı bir baktım ki bitirmişim
"Maden, kendiliğinden ayar kabul etmez. İnsan da böyledir. Salah, iyilik, Hakk'ın bize lütufla bakışı sayesinde olur. Saat de böyledir. " Nuri Efendi'de saat sevgisi bir nevi ahlaktı: "Bozuk bir saate, bir hastaya, bir muhtaca bakar gibi bakmağa alış!" ve Nuri Efendi hakikaten öyle yapardı. Diyebilirim ki en çok üzerine düştüğü saatler, hurda denebilecek kadar bozulmuş, atılması lazım gelen, hatta atılmış saatlerdi. Onlardan biri eline geçince çehresi adeta yumuşardı: "Kalp işlemiyor artık. Beyinde de arıza var", yahut "Nasıl yürüsün biçare, iki ayağının ikisi de yok ... " diye büsbütün beşeri bir dil konuşurdu. Şurada burada tesadüf ettiği yaymacılardan bu cins bozuk saatleri satın alıp ötesini berisini değiştirerek tamir ettikten sonra fakir dostlarına hediye ederdi: "Al bakayım şunu! Hele bir zamanına sahip ol... Ondan sonrasına Allah kerimdir!"" sözü kendisine dert yananların -fakir olmak şartıyla- çoğuna cevabı idi. Böylece Nuri Efendi'nin sayesinde zamanına tekrar sahip olan insan sanki darıldığı karısı ile daha kolay barışabilir, çocuğu daha çabuk iyileşirmiş yahut hemen o gün borçlarından kurtulacakmış gibi sevinirdi. Bunu yaparken iki türlü sevap işlediğine inandığı muhakkaktı. Çünkü bir yandan yarı ölü bir saati diriltmiş oluyor, öbür yandan da bir insana yaşadığının şuurunu, zamanını hediye ediyordu.”
“...Bütün büyük adamların maiyetlerinde çalışanlara daima elbiselerini ve öteberilerini vermeleri bu yüzdendir. Roma imparatorları, krallar, büyük diktatörler ve fatihler, hususi eşyalarını, bilhassa elbiselerini etrafındakilere dağıtmakla, bir nevi velayetlerini, yani manevi nüfuz ve iktidarlarını onlara aşılarlardı. Elbise, giyenin hususiyetini, ruhunun bir parçasını taşır.”
“Eski şapkalarımız, ayakkabılarımız, elbiselerimiz gün geçtikçe bizden bir parça olmazlar mı? Onları sık sık değiştirmek isteyişimiz de bu yüzden değil midir? Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer: kendinden uzaklaşmak, ona bir değişikliğin arasından bakmak ihtiyacı yahut 'ben artık bir başkasıyım' diyebilmek saadeti.”
“Sahibinin en mahrem dostu olan, bileğinde nabzının atışına arkadaşlık eden, göğsünün üstünde bütün heyecanlarını paylaşan, hulâsa onun hararetiyle ısınan ve onu uzviyetinde benimseyen saat, ister istemez sahibine temessül eder, onun gibi yaşamaya ve düşünmeye alışır.”
Reklam