Hülya Gençel
@Bal_An_ne
Okudugumuz her satır insanın kendine açılan gizli bir kapısıdır. Ben o kapılardan geçmeyi, gördüklerimi paylaşmayı çok seviyorum…
96 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Adı “Hamnet” olsa da Bu kitap benim için Hamnet’ in annesi "Agnes’in hikayesi”….
Geride kalanların, acısını sahneye akıtan Shakespeare’ ın hikayesi…
Acının ağırlığı neredeyse her satırda ruhuma işledi…..
Dili öyle güçlü, duygusu öyle derindi ki… Uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap oldu benim için
Küçük puntosuyla aslında 932 değil 1600 1700 sayfayı bulan bu eser, içeriğindeki konuların ağırlığı ve hacmiyle beni yer yer zorlasa da:) 1,5 ayın sonunda bitirebildim:)
Gelelim kitabın ismine
Tarihimizin en çalkantılı dönemlerinden biri olan Kanuni Sultan Süleyman Devri…Hürrem Sultan, Kızı Mihrimah, boğularak öldürülen çocukları, kardeşleri…
100 yıl kadar yaşamış, dört padişah eskitmiş film gibi bir hayatı olan "Mimar Sinan"
Hindistan’dan gelen beyaz fil “Çota"
Ve onun bakıcısı, aynı zamanda Mimar Sinan’ın çırağı Cihan…
Yobazlığın gölgesinde filizlenmeye çalışan bilim ve sanat…
Bir yanda öğrenmeye, üretmeye,iyiliğe aşık insanlar…
Diğer yanda her yeniliği bozmaya çalışan, gelişimi durduran karanlık zihinler…
Tarihi gerçeklikten beslenen bu hikaye beni yer yer şaşırttı, yer yer duygulandırdı…
O kadar güzel ve özel bir kitap ki…Hiç bitmesin istedim.
Artık “Cihan ve Çota", sadece bu hikayenin değil…
Benim de hikayemin bir parçası
"Gece, sessizlik değil; damıtılmış ses demekti. Gündüz bütün sesler birbirine karışıp gürültüye dönüşürken, gece her biri kendi sadeliğiyle belirirdi. Çocukluğun şarkıları, ruhların iniltileri,
Murathan Mungan’ın ağır dili beni yer yer zorlasa da, adam gerçekten tam bir söz ustası O kadar çok cümlenin altını çizdim ki hangisini paylaşsam bilemedim….Düşüncenin odalarında dolaşırken ne tam içindesin ne de dışında…
Dışarıyla içerinin arasındaki o tuhaf ama güvenli eşiğindesin…İşte bu yüzden Kırk Oda’nın ruhunu taşıdığını düşündüğüm bir cümleyi paylaşayım dedim.
“Bütün hayatım boyunca bana en çok güven veren yer hep pencere kenarı olmuştur.
Hep bizi beklediğini sandığımız şeyden, şeylerden hiçbiri karşımıza çıkmadan, çıkamadan ya da çıkıp da bizi anlamadan, biz anlamadan…Pencerenin kenarı hayatın içi gibi olan dışıdır; korunaklı ve güvenli bir seyircilik sağlar insana...Olayların dışındasındır…Otobüste, evde…….
Kendini zorlamayı, derin düşünmeyi ve kelimelerin peşinden gitmeyi seven herkese öneririm.
