Özgürleştirici bir değişim ve dönüşüme giren insanın çevresinden aldığı tepkilerin gerçek nedeni, bunu yapma cesareti gösteremeyen nefsin, bu cesareti gösterenler karşısındaki hezeyanlarıdır.
Söz konusu olan şey inançsa, kimse kendi inandığının mutlak doğru olduğundan emin olamaz. Yaşam tarzıysa, son nefese kadar hiçbir şey belli olmaz. Bu gerçek üzerinden, bu konularda, talep edilmeden kimsenin kimselere tavsiye verecek durumu yoktur.
Peki kendisi için yeni kararlar alanlara nedendir çevresinin tepkisi?
Onu gerçekten düşündüğünden mi?
Yoksa derinlerde çelişki, şüphe ve hazımsızlıklarla dolu yanının, gördükleri karşısında daha da zayıflayan temellerinin paniğinden mi?
Cevap her zaman nettir de, kabul etmesi ve hazmı zordur...