Dostoyevski abimin yeri her zaman ayrıdır. Yazdıklarını büyük bir zevkle okur. Notlar alırım , fakat kişiliği gereği mi desem bilemedim güçsüz insanlara bir zaafı var.
Kitaptaki kahramanımız Golyadkin bizi kanser etmek için elinden gelen her şeyi yapar. İmkanım olsa yanına gider abicim gözünü seveyim yapma , yeter derdim.
Kitapta Golyadkin içinde olan fırtınaları dışına vuramayan sessiz sakin ama her şeyi üstüne alınan ezik bir memur şeklinde karşımıza çıkıyor.
Tam bir paranoid şizofreniyi bize anlatıyor. Zaten birkaç sayfadan sonra travmatik bir gece de "ikizi" ile tanışıyor. Bunu takip eden birkac olay silsilesi ardından bir Fight Club havası veriyor. Tabi onun daha durağan hali.
Şizofreni için en büyük risk grubu erkek cinsiyetidir. En riskli dönemde 15-25 yaş arasıdır. Bunun sebebi bence ülkemizde askerlik, okul sınavları vs tarzında büyük streslere girmemiz ve içinden cikamamizdir.
Golyadkin de büyük bir stres halinden sonra diğer ikizi ile böyle tanışıyor. Hastalık konusunda usta olan Dostoyevski bu kitapta da kalemini konuşturuyor.
İyi okumalar dilerim.