"Kış odasında camda buğu şimdi nefesim
Bozkırda erguvan rüzgardı eskiden"
diyor bir şiirinde, Nilgün Marmara'dan sonra hiçbir şairde kendimi bu kadar bulamam sandım. Yanılmışım.
Paulo coelho, yine mistik dilini kullanarak ruhumuzun en gizli köşelerine seslenmiş. Gerçek bir hikaye olarak anlatılmış portobello cadısı.Acaba gerçek midir diye düşünmüyor değil insan. Ama kitap bittiğinde şunu esaslıca anlıyorsunuz, sevgi gerçek. Belki ondan gerçek olan veya onunla birlikte diğer gerçekler de mevcut ama bu onun gerçekliğinden ve anlamının yüceliğinden hiçbir şey kaybettirmiyor. Sevgiyi nereye koymak isterseniz isteyin.Dilerseniz bir erkeğin veya kadının vücuduna, dilerseniz bir çocuğun gülüşüne veya bir yaprağın rüzgarda sallanışına. İhtiyacınız olduğunda uzanıp alabileceğinizi ve paylaştığınızda çoğalacağını hatırlayın yeter.
Deliliğe övgü, kısa zamanda yazılmış bir başyapıt. İronisi mükemmel derecede gerçekçi ve tüm eleştirileri kaldırabileceğinizi hissediyorsunuz. Okuduğum için mutluyum
Bülbülu öldürmek kadar iyi olmasa da adalet ve degerler hakkında çok önemli mesajlar içeren ayrıca büyüdükçe karşılaştığımız gerçeklerle nasıl başa çıkabileceğini öğreten keyifli bir kitap. Başları yavaş ilerleme de son sayfalarda gelişen diyaloglar Harper Lee bilgeliginin somut kanıtıdır ve dünya görüşünüze katkıda bulunur.