Zaman, insan gelişiminin alanıdır. Boş zamanı olmayan kişi, tüm yaşamı uyku, yemek ve benzeri şeylerin getirdiği fiziksel kesintiler dışında kapitalist için çalışmakla geçen kişi yük hayvanından bile aşağıdır. Kendi dışına yönelik zenginlik üreten bir makinedir yalnızca.
'Eğlenceye ayrılmış zaman kadar daha yüksek dereceden etkinliklere ayrılmış zamanı da kapsayan boş zaman, böyle bir zamanın keyfini çıkaran herkesi doğal olarak başka birine dönüştürür ve işte doğrudan üretim sürecine giren de bu farklı kişidir. Bu disiplini, işte bu süreçte bulur oluşmuş kişi, oysa henüz oluşan kişi için kılgıdır bu, deneysel bilim, maddi açıdan yaraticı ve kendi kendini nesneleştiren bilgidir ve bu kişi toplumun birikmiş tüm bilgisini kendi kafasında barındınr. Emek, tipkı tarımda olduğu gibi, kılgısal işlemler ve özgürce hareket gerektirdiği ölçüde tümünün de etkisi altında kalır.
Sistemin yeniden üretimine hizmet eden "boş zaman"ı doldurma biçimlerinden de kopulmuş değildir. Günün çalışma dışı geçen zamamın kişinin kendisi tarafından belirlendiği yanılsaması, büyük bir aldatma olarak bilinçlere hakimdir. Giyim, davranış, tercihler; gündelik hayata dair olup bitenler üzerinden yaşam tarzına müdahale neoliberal muhafazakar baskı yönünden görülür ve ona karşı durulurken beğeni ve tercihlerimizin, gündelik hayatın tekellerce belirlenip biçimlendirildiği, yaşam tarzımızın kendimiz tarafından değil oluşturulmuş modellerden birini tercih etmeye indirgendiği görülmemektedir.
İşçi sınıfı içerisindeki derinleşen grupsallığa ve bireyselliğe doğru olan iç bölünümü, mekansal ve zamansal parçalanmayı aşacak örgütlenme araçları ve yöntemler geliştirilmelidir. Çoklulaşan yaşam ve ihtiyaçlardaki değişime uygun olarak talepler, örgütlenme parametreleri ve sınıf-siyaset ilişkisi yeni bir temelde kurulmalıdır