Doğmamızı sağlayan insanlarla aramızdaki bağ,en güçlü bağdır. Kaç yıl geçerse geçsin, kaç ihanet yaşarsak yaşayalım, ailede ne kadar mutsuzluk olursa olsun hiç önemli değil.Kendi irademiz pahasına olsa bile onlarla bağımız devam eder. Anthony Brandt Hayat bizi geçmişte çözümlenmemiş bir şeyle geleceğe gönderir.
Jung ,bilinçli olmayan ne varsa kader olarak deneyimlenecektir,der.
Diğer bir değişle farkındalık kazanmadığımız müddetçe muhtemelen bilinçaltı kalıplarımızı tekrarlamaya devam ederiz.
Bir yetişkin bir çocuğa vurunca neden herkes böyle sessiz? Bir çocuk,bir yetişkinden her anlamda daha zayıf, daha güçsüz, kalıcı hasarlar almaya daha müsait değil mi? Birinin birine vurmasını göreceksem eğer,bir çocuğun bir yetişkine vurmasını görmeyi tercih ederim.Ama her açıdan zaten daha güçlü olanı korumaya ‘saygı’ adı verilmiş, saygı da müesseseleştirilmiş.