'Ayrı kalacağız' sözü, açıklanması zor binlerce çağrışımı yapıyor, bir yığın olay birbiriyle bağlantı kuruyor. O an ben, dalından kopan bir vişne tanesiyim; düştüğümü, çürüdüğümü görüyorum, duyuyorum, yaşıyorum..
Çok yoruyoruz birbirimizi, unutuyoruz sevmeyi, sarılmayı, empatiyi. Tutturmuşuz bir "Bizden olmayan bizim değildir." Pardon da siz kimsiniz, biz kimiz?