Bayram Tosun
@Bctsn
DeliaHayat
İnsanın bir anısını durduk yere hatırlaması çok garip. Delirdiğini zannedersin; bu hatıranın hayatın boyunca nerede saklandığını merak edersin. O anıyı gerilere itmeye çalışırsın, çünkü hayatının tümünü şekillendirdiğini düşünürsün ve sonra o ekstra anıyı gördüğünde birden sapasağlam bir bütün olduğunu zannettiğin hayatın, parçalara bölünmeye başlar ve sen de onun aslında ne olduğunu görürsün: Yalnızca birbirine bağlı bir olaylar dizisi.
Reklam
EricYaşam
Hangisi önce gelir: Bağımlı mı, yoksa madde mi?
Şiddetle arzuladığınız bir şey yoksa bağımlılığınız da olamaz; aynı mantıkla, birisi onu delice istemediği müddetçe uyuşturucu denilen şey sadece bir bitki ya da bir içki ya da bir tozdan ibarettir. Gerçek şu ki bağımlı ve madde birlikte gelirler ve sorun da burada yatar.
Bir şeyi çaresizce istediğinizde, ona duyduğunuz ihtiyaçla sarsılırsınız. Kendinize bir yudumdan fazlasına ihtiyacınız olmadığını söylersiniz, çünkü sizin istediğiniz yalnızca tattır ve dilinize bir kez değdi mi, bir ömür boyu o tadı korumayı başaracaksınızdır. Geceleri onu rüyanızda görürsünüz. Bulunduğunuz yerle istediğiniz şey arasında bin kilometre yüksekliğinde engeller görürsünüz ve bunları aşacak güce sahip olduğunuza kendinizi ikna edersiniz. Daha engelden atlarken kan revan içinde yere yapıştığınızda bile kendinize bunu söylersiniz.
AndrewHukuk
Saat daha öğlen birdi.
“Bir hediyeyi hak ettin böylece. Elle aranma yerine Soyunarak aranacaksın.” Beni duvara monte edilmiş metal bir plakanın yanındaki bir odaya soktu ve soyunmamı söyledi. Sırtımı döndüm, izin verilen tüm mahremiyetim bundan ibaretti. Pencereden bir kadın gardiyanın kayıtsızca izlediğini görüyordum.
... memur bana ağzımı açmamı, kollarımı kaldırmamı, öne eğilip bacaklarımı iki yana genişçe açmamı söylediğinde, ben başka âlemlere gittim. Gökyüzünün merkezine, bir yaz gölünün killi tabanına. Ayağa kalkıp hayalarımı tutup yukarı kaldırmamı istediğinde kendimi onun talimatlarını uygular gibi hissetmiyordum bile. Bunlar başkasının elleriydi, başkasının emirleri, başkasının acınası hayatıydı.
“Tamam,” dedi. “Giyinebilirsin.”
Koridorun ilerisinde bir kapıyı açtı.