Beyza
@Beeyyyzzaa
Kalpler ancak Allah'ın zikri ile tatmin olur.
2004
84 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Başımıza gelen olaylara felaket gözüyle ya da neden ben diyerek isyan şeklinde bakmamamız gerektiğini gösteren bir hikâye...
Bugün bizim için her şeyin bitmiş olduğunu hissettiren olaya sonradan elhamdülillah iyi ki oldu deriz. Çünkü biliriz ki Allah neyi nasip ettiyse bizim için hayırlısı odur,biz bilemeyiz Allah bilir.
Süreç değil ,süreç boyunca verdiğimiz tepki, gösterdiğimiz sabır ve kazandığımız mükafat önemlidir.
Allah'a daima tevekkül etmeliyiz.Bizim için hayırlı olsaydı zaten olurdu. Bugün kaybettiğinizi sandığınız kişiler yarın kurtuldum diye şükredeceğiniz insanlar haline gelebilir.
Rabbim yolun sonundaki güzellikleri görmeyi nasip etsin bizlere. Size gelen üzüntü, hastalık, kırgınlıklara karşı rıza gösterin ve sabırlı olun. Her şeyin bir sebebi vardır,olan ve olmayan her şeye elhamdülillah...
Reklam
Okuyacağım diye kitaplığımda duran ama bir türlü okumanın da nasip olmadığı bu kitap dün başlanıldı ve bütün itibariyle bitirildi ama ben de bittim...
Bu zamanda var mıdır bu kadar sabır? Sadakat? Aşk? Sevgi?
Vardır elbet ama tek tük , bizim göremediğimiz, bilemediğimiz zaman geçip giden...
Kitap müslüman Bahşı Yunus ve papaz kızı Kaknusia' nın evliliklerinden bir gün sonra meydana gelen olaydan dolayı 20 yıllık süren kavuşma serüvenini ve sonrasını anlatıyor.
Bu hikayede hayatı mahvolan kişiler sadece Yunus ve Kaknusia mıdır? Kimler aşkı için nelerden vazgeçip neleri göze almıştır? Pişmanlıklar? Verilen sözler? Ve daha neler neler...
Olmasaydı sonumuz böyle...
Mutlaka okunmalı!
Kuyucaklı Yusuf
Her şey o kadar karışık ki ne yazsam birbirine karışıp düğüm olacakmış gibi hissediyorum. Öncelikle genel olarak aşk romanı denmesi "bana göre"doğru değil. Çünkü Yusuf'un Muazzez'e hissettiği şey aşk mıydı? Düşünün bir evde sürekli birisiyle vakit geçiyorsunuz ve aranızda kan bağı yok. Kimseyle konuşmayıp,insanların kötülüğünden nefret ediyorsunuz ama size karşı masum olan sadece bir kişiyi biliyorsunuz. Belki de küçüklüğünden beri yanında olduğunuz için onu henüz kimsenin bozmadığını bilip,elinizde büyütüp,huyunu suyunu bildiğiniz için, içiniz rahat bir şekilde ona merhametle dolu bir duygu besliyorsunuz. Bir evde bulunan iki karşı cins ister istemez zamana tabii olarak aralarında bir şey olacağı yüksek ihtimal.Yusuf ve Muazzez birbirini anlayan,birini tanıyan,onca sesliliğin içinde sessizlikle anlaşan iki insandı.
Aslında Muazzez ve Yusuf'un ailesi aynıydı.Yalnız taraflar değişikti. Belki de ikisi de ortak aile sorunları yüzünden bu kadar yakındı,birbirlerini anlıyorlardı,bilemem.
Yalnız bunun aşk mı yoksa artık varlığına alıştığınız herhangi birinin yokluğunun sizi üzeceği bir gerçek mi olduğu meçhuldü.
"Muazzez'in varlığı Yusuf için büyük boşlukları dolduracak mahiyette bir şey değildi,fakat onun yokluğu müthişti." (syf.200)
"Hayatında asıl aradığı şeyin Muazzez olmadığını biliyordu fakat Muazzez olmadan bunu aramaya muktedir olamayacağını sanıyordu." (syf.200)
Sizce arada ki şey gerçekten aşk olsaydı bu cümleler olur muydu?İnsan sevdiğini bulunca aradığını bulmuş olmaz mıydı? Alıntıda muktedir olamayacağını "Sanıyordu" diyor.Yani sadece bir düşünce bir kesinlik yok.Ama kitabın sonuna bakarsak ve diğer ciltler yazılabilseydi belki de aramaya gücü olacaktı.
Veya kitabın sonunda Yusuf anladığı olaylara rağmen ilk Şahinde'ye mi giderdi yoksa aşık olduğunu sandığı
Kapıları Açmak ( Düşüncelerim)
Mustafa Kutlu'dan okuduğum ik hikaye. Bilmiyorum ne düşünüyor ne hissediyorum.Zehra, Zehra...
Namusum , gururum diye gezinen ama gözünü para hırsı bürümüş, her şeyin sorumlusu olan,sürekli söven, döven bir abi , para ile kendini her şeyin sahibi sanan, türlü pis işleri olan ipsiz Kemal, bir türlü harekete geçememiş, aşkına sahip çıkamamış Cihan ve bunların sonucunda onca çile sahibi olmuş,zavallı Zehra...
Her şeye rağmen Cihan'a olan aşkına, hayata tutanma çabana hayran oldum Zehra'm. Doğrudur olması gereken oldu , hayırlı olan oldu , başa gelen çekilir. Herkesin vereceği tek bir kararla hayatın çok güzel bir yön alabilirdi ama hayırlısı bu imiş Zehra, üzgünüm.
Aziz Bey Hadisesi Hakkında kısa bir yorum
Aziz Bey...
Babasının tavrından şikayetçi ama sonunda babası gibi olan Aziz Bey...
Hâlbuki bir kızın kendini seveceğini ondan asla kimsenin vazgeçmeyeceğini kendini inandırmıştı. Yüzüstü bırakılacağı aklına gelmiyordu çünkü bu zamana kadar hep o kadınlarla vakit geçirmiş ve yine o kadınları yüzüstü bırakmıştı.Ona göre kimse onu bırakmazdı.. Bu kadar böbürlenmek, kibirli olmak neye yaradı? Kendine zarar verdiği kadar yine kendi seçimleri sonucunda masum bir insanı da incitmekten başka neye yaradı?
Annesine üzülmüş bir çocuk olarak , evlendiği kadına annesi gibi hayat sunup bunu son anda fark etmek ne kadar yaraladı. Ama olan olmuştu, yiten yitmişti..
Aziz Bey' e üzüldüğüm yer de oldu ama burada en masum olan Vuslat ve sürekli baba ile oğlu arasında kalan zavallı bir anneydi. Günümüzde de karşılaşacağımız bir hikâye.
Okuduğunuz için teşekkür eder,iyi okumalar dilerim..
Reklam