Ve beklenenler neden hep vazgeçtikten sonra gelir ...
"Def-i mazarrat celb-i menafiden evladır."
Yaşadığımız bu zorlu dünyada, yaşan olaylara sessiz kalmamak umuduyla..
Bir derdimiz var dedik,kimse anlamadı...
Yandık,yandık,yağmurlar söndüremedi...
Tek keyfimiz hüznün düştüğü gecelerde demli bir çaydı...
Yana yana kül olduk,külümüzden kalanları derttaşlarla paylaştık.
Biz sadece sevdik, insanlar yazıyor sandı...
Ama lütfen uçurtmanızın ipinin en ucunu tutun olur mu? Olabildiğince kavuşsun gökyüzüne. Biz yaşayamadık, o tatsın özgürlüğü. Ve dışarı çıkarken sıkı giyinin olur mu, dışarısı olmasa da insanlar soğuk. Üşürsünüz.
Duygularımı anlatabiliyor muyum emin değilim. Ne aklıma gelen sorular bu dünyadan, ne de verdiğim cevaplar. Başka bir boyutta hissediyorum kendimi aylardır. Yaptığım doğrunun mükafatı mı acaba hissettiklerim... Sevmek, sarı sayfalı kitaplarda kalan bir şey değil miydi de, Konya'daki bir kızın yüreğine düşüvermişti..