Evime vardığımda yorgun düşmüş olacağım, yatağa uzanacağım,herhangi bir yatağa,perdeler uçuşacak,süzülen bulutlar gibi.
Zaman böyle böyle geçip gidecek.
Ve gözkapaklarımın altından, hayatım dediğim kötü rüyaya ait görüntüler gelip geçecek.
Ama canımı acıtamayacaklar artık.
Evimde olacağım,yalnız,yaşlı ve mutlu.
Güneş,duvar gölgelerinin kenarlarından bir kısmını altın bir ustura gibi kesip alıyordu. Eski, ağarmış duvarlar arasında sokaklar uzuyordu. Sessiz,dilsizdi her şey. Sanki bütün unsurlar, yakıcı havadaki kutsal huzur kanununa, sessizliğin kanununa saygılıydılar. Her yerde gizli sırlar olduğu seziliyordu, öyle ki ciğerlerlerim solumaya cesaret edemez olmuşlardı.