Berkay Alay
@BerkayAlay
Denizi anlamak için sadece dalgaları değil, altındaki sessizliği de duymak gerekir. Mekatroniğin çarkları arasında daktilomun sesini arıyor; metinlerimde olayları değil, ruhtan kalan kuytu köşeleri anlatıyorum.
Yazar
Denizcilik lisesi birinciliğinden kelimelerin titiz işçiliğine... Yazı rotam; Karamürsel sabahlarında ve 750 numaralı otobüsün buğulu camlarında başladı.
Rize, 3 Ağustos 2007
8 okur puanıNisan 2026 tarihinde katıldı
İnsan neden hiç tanımadığı birini özler? Neden bir yabanıcının acısı, kendi sevincimizden daha tanıdık gelir bize?
İnsanlara ne kadar iyi davranırsan davran, kendi sığlıklarından bir gram dışarı çıkamayacak kadar ürkektirler.
Hayat tekerrürden ibarettir; insanlar aynı hataları, aynı sığlıkları ve aynı taktikleri döne döne tekrar ederler.
Konuşulmuş olan her şey bitmeye mahkûmdur; ama paylaşılmış bir sessizlik, ucu açık ebedi bir metindir.
— İnsanların dışarıda omuz omuza ezildiği bu İşgal kışında, ben sizin yanınızda, bu dilsiz bahçenin ortasında dünyadan azade olmanın o eşsiz hafifliğini soluyorum. Biz, başkalarının lüzumsuz bulduğu o kısa anlarda bir ömür tüketenleriz...
Vera hafifçe gülümsedi.
— Ruhdaşlık böyle bir şeydir işte, dedi. Aşk, birine sahip olmak ister; ruhdaşlık ise birinin içinde kaybolmak, bir resmin içinde erimek.