Berrak
@Berrakb
6 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Spoiler
Bir nazi üyesi ile aşk yaşadıktan sonra bunu öğrenseniz ne hissederdiniz? Peki cezasını hafifletebilecek ama onurunu incitebilecek "sır" larını açığa çıkarır mıydınız?
Orta yaşlı bir kadın ile 15 yaşındaki bir çocuğun pek de alışık olmadığımız bir aşk öyküsüyle başlayan hikaye, kadının yargılanmaya başlaması ile bir iç hesaplaşmaya dönüşür... Bünyenizde kocaman bir empati yaptıracak size de içinizde bir mahkeme kurarak yargılama yaptıracak iz bırakan bir kitap...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Oldukça iyi tespitler içerin bu kitap, TOKİ'de yaşayan daha doğrusu TOKİ'de klasik küçük evlerden birine sıkışan bir çifti anlatıyor. Ana karakterimiz Cemil.
Kitabı okurken aklıma hep gri renk geldi. Gri renkli bir hava, gri beton binalar, gri bir ruh hali.
Biraz bunalım hali yaşadım açıkçası. Biraz daraldım.
Kitapta çok iyi benzetmeler, çok iyi metaforlar mevcut ancak genel çerçevede; okurken anlam veremediğim bir his sonucu kıtap bitince bir klasik okuma hissi hasıl oldu bende. Sanırım kitabı biraz hafif buldum. Bu sizin ne tarz okumalar yaptığınıza da bağlı. Ancak okuduğum için mutluyum. Özellikle yazarın imgeler arası kurduğu bağlantılar ve yaptığı benzetmelere hayran kalmamak elde değil. Kitabın ismini anladığımda da oldukça beğendim.
Teşekkürler Barış Bıçakçı. Tanıştığımıza memnun oldum.
Kitabı bu dönemde okumak aşırı bir bıkkınlık yarattı bünyemde. Oldukça zor bitirdim içim daraldı çünkü.
Ama anladım ki geçmiş zamanda yaşanan salgın durumu ile şu an yaşananlar arasında teknolojinin ve imkanların gelişmesi dışında oldukça az fark var. Aynı şu an gözlemlediğim gibi; kitapta da insanlar önce böyle bir hastalığa inanmıyorlar, kendilerine hastalığın uğramayacağını düşünüyorlar. Ancak hastalığın "gerçek" olduğu idrak edilince sağdan soldan duyulan ilaçları almak için bir telaşa kapılıyorlar. Otorite tarafından alınan önlemleri çiğnemeye çalışıyorlar. Daha sonra da olayları "kanıksıyorlar". Artık ölüler, ölen kişinin kendisi ya da yakını olmadığı sürece yalnızca sayılardan ibaret hale geliyor.İnsanlık hiç mi değişmiyor acaba? O zaman neyse şimdi de o....
Kitabın tam ortasında pandemi dönemine denk geldim ve bu stresli süreçten dolayı okumamı bir süre durdurdum, odaklanamadım. Ancak bir şekilde hayata devam etmemiz gerektiği idrakına varıp hayatıma devam etmeye çalıştım, çalışıyorum...
Kitaba gelecek olursak, öneri üzerine okuduğum bir kitaptı. Kitaplarımı okumadan önce genelde yorumlara ve konusuna bakarım, hakkındaki yazıları okurum. Bu kitap hakkında çok defa "Hayatımın kitabı" yorumunu gördüm. Kitaba bu hevesle başlamayın derim, çünkü bence benim hayatımın kitabı değil. Ancak aşırı hayranlık duyduğum bir kitap, bir yazar oldu. John Fowles'la bu şekilde tanıştım ve zihnine, kalemine hayran kaldım.
Kitabı okurken sürekli gerçek ve kurguyu ayırt etmeye çalıştım. Artık bu kurgu değildir dediğim her anın sonu hüsran.... Ancak en büyük şoku Julie yani Lily'nin de tamamen farklı bir kişi olduğu gerçeğiyle yaşadım. Ona çok inanmıştım. Tamamen sarsıldım, en az Nicko kadar...
Ve Alison'un ölmediğine dair her zaman içimde bir kırıntı vardı. Ki doğru cıktı ve bu da bana bir oh çektirdi. Ancak bu aşamada Alison ile de empati kurdum, onun o kırgınlığını da anlayabiliyorum. Fakat kitabın sonu biraz havada kalmış gibi, araştırdığımda yazarın kitabin sonunu soran ve ona mektup gönderen kişilere farklı sonlar yazdığını öğrendim :)
Beynime meşguliyet veren ve bende iz bırakan bir kitaptı. Teşekkürler Fowles...
