Beste Vanaz
@Bestetopuk
Sosyoloji
Lisans
İzmir, 3 Mart
80 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Zülfü Livaneli, bu romanında da kendini baş köşeye koymuş. 2017 yılında piyasa çıkmış olan kitabı, okudum okuyacağım diye diye 3-4 sene devirmişim ve bu zamana kısmet olmuş.
Öncelikle kitap çok akıcı gidiyor. Başladığınızda elinizden bırakmak pek mümkün olmuyor. Ben bırakırım şimdi diye diye kitabı bitirdim.
Kitapta İstanbul'da gazeteci olarak çalışan İbrahim baş karakterimiz. İbrahim araştırma yapmak üzere doğduğu şehir olan Mardin'e gitmektedir. Araştırmanı konusu ise İbrahim'in ölen çocukluk arkadaşı Hüseyin'in ölüm sebebini araştırmaktır.
Ben herkese şiddetle okumasını tavsiye ediyorum çünkü Livaneli bununla da kalmayıp insanlara insanlığını hatırlatmaya çalışıyor. Üstünü örtüğümüz konuları gün yüzüne çıkarmaya çalışıyor. Her daim Livaneli okumaya çalışacağım çünkü Serenad kitabında da üstü örtülen konular gün yüzüne çıkarılmaya çalışıldı.
Huzursuzluk romanı içinde çok güzel betimlemeleri olan, bilmediğimiz konuları bize öğreten, ders çıkaracağımız kısa bir roman...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Babalar ve Oğullar, çok beğendiğim bir klasik oldu. Barazov adında nihilist bir üniversite öğrencesi, duygulara önem vermeyen ve hiçbir otorite tanımayan birisidir. Öğrencisi Arkadiy, hocasına uymakta fakat içinde çözemediği bazı duygular sebebiyle bazı fikirlerde hocasıyla çelişmektedir. Okunulması gereken güzel klasiklerden birisidir. Dili oldukça akıcıdır.
Sabahattin Ali... Sabahattin Ali'yi herkes neden bu kadar çok okuyor bilmiyorum lakin kalemini çeken bir şey var bende. Hem kurgusunun okutması üstüne üstlük dilinin de akıcı olması kitaplarını okutturuyor. Değirmen, Sabahattin Ali'nin öykü kitabıdır. 3 kısımdan oluşur. Hikayeleri de oldukça kısadır. Kitaba ismini veren ilk hikayesidir. Benim en çok beğendiğim hikaye ise Viyolonsel. Herkes ölmeden evvel bu kitabı tatmalı.
''En büyük düşünceler, en basit olanlarıdır.'' Sineklerin Tanrısı romanındaki en beğendiğim söz oldu. kitaptan bahsedecek olursak eğer, uçağın düşmesi sebebiyle bir grup erkek çocuğunun adada mahsur kalmasını ve aralarında kurdukları düzeni anlatıyor. bu çocukların arasında en büyük olanı 12 yaşında. Fakat farklı düşünceler, tartışmalar ve adadaki bulunma buhranı onların psikolojilerini epey etkiliyor ve dış görünüşünün önemi bitiyor, söylediklerinde, yaptıklarında mantık aramayı bırakıyorlar. Ben kitabı çok sevdim hayal kurarken film izliyormuşum gibi hissettim. Psikoloji açısından değerli bir roman aynı zamanda. Yazarın dili de epey akıcı ve diyaloglar ağır basıyor. Keyifli okumalar diliyorum.
Puan vermedi
Oblomov, çok rahat okunabilen bir klasiğimizdir. Yazarın dili oldukça akıcı ve sıkmıyor bizi. Tuğla gibi gözükmesi bir çok kişiyi korkutuyor. Bende başta korkmuştum okuduktan sonra korkmakta hata ettiğimi anladım. Kitapta Oblomovluk kelimesi hakim. Peki nedir bu Oblomovluk? Oblomovluk; tembellik, üşengeçlik, hayattan alınan zevkin bitişi olarak yorumlanabilir. İlya İlyiç adında başkarakterimiz Oblomovluk'un temsili. Bu adamın yataktan kalkmayı bırakın yürümeye mecali bile yok. Oblomovluk, Oblomov için tam bir yaşam felsefesi. Eminim birçok okur kendini Oblomov'a benzetecektir ama bu kitabı okuduktan sonra yok artık diyecektir. Kitap zaten sürpriz sonlu. Birkaç son düşünüyordum fakat bunu hiç beklemiyordum. bence ölmeden önce okunması gereken listeler arasında olmalı. Herkese tavsiye ediyorum. Yayınevleri de özen göstererek kitabı basmış bize de okumak düşüyor. Gonçarov'u ilk defa Oblomov kitabıyla tanıdım ve çok sevdim. Yalın, güzel betimlemeli ve akıcı bir kitap yazdığı için teşekkür ediyorum. İnceleme gibi olmasa da okuduğunuz için teşekkür ederim.
