Betüş
@Betus
Sağlıkçı
İstanbul
1996
274 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Mihrap’ın Dünyası
Mihrap daha on yaşında bir kız çocuğu. O yaştaki bir çocuğun dünyası ne kadar geniş olabilir ki diye düşünürken hayal dünyasını unutmuşum. Mihrap bana aslında çocukken dünyamızın ne kadar geniş olduğunu hatırlattı. Bazı yerlerde okurken kalbim eridi bazı yerlerde hüzünlendim. 12 Eylül darbesinde kendi dünyasına yansıyanları okurken bir yandan da bu yaştaki çocuğun yas sürecini nasıl geçirdiğini okuyoruz. Herkese gönülden tavsiye ederim
Reklam
Türkan ah Türkan… Kitabın arka kapak yazısını okurken karar verdim almaya. Oturup okumaya başlamamla aktı gitti zaten. Hayatının kararlarını hiç kendi almamış ve bu dünyada yalnız kalmış bir kadının hikayesiyle başlıyor kitap. Aslında hep yalnız olduğumuzu düşündüğümüzde hiç yalnız olmadığımızı görürüz ya. İşte Türkan’da çıktığı yolculukta yalnız olmadığını görüyor. Kitabın son sayfasındaki bir cümle bence noktayı koydu.
“Aile sanıldığı kadar tesadüfi bit şey değildi, kuradan çıkmıyordu, onu bulman veyahut oturup kendi ellerinle yapman gerekiyordu.” Dilerim bir gün herkes sevildiği ve ait olduğu yeri bulur.
İnsan olmak
Matt Haig insan olmayı insanlara anlatmaya devam ediyor. Benim için yazarın son sözünde dediği ‘insan olmanın tuhaf ve çoğunlukla korkutucu güzelliğine bakma girişimim…’ cümlesi kitabın kısaca özeti olabilir. Evrende ne kadar az yerimiz olduğu ve bir o kadarda duygularımızla ne kadar çok varolduğumuzu yüzümüze vuruyor. Çok beğendiğim bir bilimkurgu kitabı oldu. Herkese gönülden tavsiye ediyorum.
Başkomiser Nevzat’ın hikayesi de artık çözümlendi! Soluksuz okudum, gerçekten çok güzel bir kitaptı. Ahmet Beyin eline emeğine sağlık. Tek üzüldüğüm nokta keşke her şey çözümlendikten sonra Zeynep, Ali ve Başkomiser Nevzatın bir araya gelip konuşmalarını isterdim. Sonu bir çırpıda bitiverdi gibi oldu :(
Orhan Pamuk uzun süredir okumak istediğim bir yazardı. Seveni çok olduğu gibi sevmeyeni de çok. Bu yüzden beni daha da çok meraklandırdı. Yazara ait okuduğum ilk kitap sessiz ev oldu. Sessiz ev aslında çokta sessiz bir ev değil karakterlerin iç sesleriyle konuşmalarına çokça yer verilmiş bir roman. Öksüz kalmış üç kardeşin Cennethisardaki babaannelerini ziyaret etmeleriyle başlayıp hiç beklemediğim bir sonla bitiyor. Nedense kitabın sonu böyle bittiği için mi yoksa çok acele edilip bitirildi gibi hissettiğim için mi bilmiyorum kitabın sonu beni pek fazla tatmin etmedi.
Reklam