İnsanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde diğerlerinin, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Neler olabilirdi diye düşünüp durmak, yarın güneşin doğuşunu görecek kadar hayatta kalmama yardımcı olmayacaktı.
Ama kaçmayacaktım. Üstesinden gelinmesi imkansız görünen bir şeyle her karşılaştığımda pes etmiş olsaydım şu an burada olmazdım.
Sevecek bir hakiki insan bulanlara şaşmak lâzım... Çünkü onun bir hayalini bile bulmak o kadar güç, o kadar güç ki...
Belki de Jeanie neşeli ve karanlık, dağınık ve yetkin, güneş ve yağmur, yeni ve eski Jeanie karışımı olabilirdi.
