Başkalarının verdiği imkanla ışık saçan biri olma, başkalarının yardımıyla elde edilecek sükunete ihtiyaç duyma. Özetle bir adamın kendi başına dik durması gerekir, dik tutulması değil.
Zira fakirlikte sadece bir çeşit erdeme yer vardır, o da fakirliğe boyun eğmemek ve onun altında ezilmemektir; oysa zenginlikte ölçülülük, cömertlik, dikkat, düzenlilik ve her yere yayılan bir görkem yok mudur?