Beyza Çakır
@BeyzaCakirrr
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da…”
Beyza Çakır
"Deve de güdülmüyor, diyardan da gidilmiyor."
Deli Tarla - Ş. YAŞAR /İncelemeleyi okuyanlara kitabı okuma garantisi veriyorum!Edebiyat
"Ne yazsa okurum," dediğiniz bir yazar var mı? Böyle bir soruyla başlamak istedim incelememe.
Öyle hayatlara şahitlik ettim ki 
Şermin Yaşar'ın kitaplarında, bırakın "Ne yazsa okurum," demeyi, "Hadi yaz be kadın, yaz da artık okuyayım!" diyorum şimdi. Her hikayesinde farklı bir yerinden vuruyor ruhumu, yara almadık yerim kalmadı. Ama hayatımda hiç bu kadar anlamlı yaralanmamıştım.
"Kadınlar konuşurken onları anlamak kolaydır, öfkesi, gülüşü, bakışı, sesi, kelimeleri, onun anlatmak istediğinin de ötesini anlatır. Anlayamadığımız, susan kadındır." (s. 109)
Deli Tarla
Kitaba adını veren ilk öyküsüyle başlıyor eser. "Herkesin hayali dağ başında bir kulübe, bir sıcak yatak." Peki hayaller gerçek olduğunda her şey düzelir mi dersiniz? Böyle bir kulübeden yıldızları seyrettiğinizde... Peki ya o yıldızlar bir gün yere inerse? Gönül Dağı'nın güneş toplayan adamını bilir misiniz? Güneş toplar gibi yıldız toplamak... Kimine iyi gelip kimini delirten...
Beklemek...
Ne büyülü bir kelime!
Hayatımız hep bir bekleyişlerle geçiyor değil mi?
Ama inanın hiçbirimiz Münevver Hala gibi beklemedik. Bekleyişin anıtı dikilecek olsa onunkini dikerlerdi eminim...
"Benim için çocukluk sesi, dikiş makinesi sesidir." (s. 38)
Ve Münevver Halanın beklerken attığı dikişler kalbinin atışını geçmiş olsa gerek!
"Her eşyanın insanı yaralayan bir hikâyesi olduğuna inanıyorum ya da belki de ben yaralanmaya çok müsaitim." (s. 62)
Var mı sizin de baktıkça, kullandıkça yaralayan bir eşyanız?
Bazı yaşanmışlıklar eşyalara da sirayet ediyor, dedemin her köstekli saatini gördüğümde gözlerimin dolması gibi...
Eserde öyle bir cümle vardı ki aldı götürdü beni. Uzun zaman sonra bir cümleye bu kadar hak verdiğimi hatırlıyorum. Ki suratsızlığı ile nam salmış bir insanken karşıma çıkması bambaşka bir etki yaptı
Şermin Yaşar'ın kitaplarında, bırakın "Ne yazsa okurum," demeyi, "Hadi yaz be kadın, yaz da artık okuyayım!" diyorum şimdi. Her hikayesinde farklı bir yerinden vuruyor ruhumu, yara almadık yerim kalmadı. Ama hayatımda hiç bu kadar anlamlı yaralanmamıştım.
"Kadınlar konuşurken onları anlamak kolaydır, öfkesi, gülüşü, bakışı, sesi, kelimeleri, onun anlatmak istediğinin de ötesini anlatır. Anlayamadığımız, susan kadındır." (s. 109)
Deli Tarla
Kitaba adını veren ilk öyküsüyle başlıyor eser. "Herkesin hayali dağ başında bir kulübe, bir sıcak yatak." Peki hayaller gerçek olduğunda her şey düzelir mi dersiniz? Böyle bir kulübeden yıldızları seyrettiğinizde... Peki ya o yıldızlar bir gün yere inerse? Gönül Dağı'nın güneş toplayan adamını bilir misiniz? Güneş toplar gibi yıldız toplamak... Kimine iyi gelip kimini delirten...
Beklemek...
Ne büyülü bir kelime!
Hayatımız hep bir bekleyişlerle geçiyor değil mi?
Ama inanın hiçbirimiz Münevver Hala gibi beklemedik. Bekleyişin anıtı dikilecek olsa onunkini dikerlerdi eminim...
"Benim için çocukluk sesi, dikiş makinesi sesidir." (s. 38)
Ve Münevver Halanın beklerken attığı dikişler kalbinin atışını geçmiş olsa gerek!
"Her eşyanın insanı yaralayan bir hikâyesi olduğuna inanıyorum ya da belki de ben yaralanmaya çok müsaitim." (s. 62)
Var mı sizin de baktıkça, kullandıkça yaralayan bir eşyanız?
Bazı yaşanmışlıklar eşyalara da sirayet ediyor, dedemin her köstekli saatini gördüğümde gözlerimin dolması gibi...
Eserde öyle bir cümle vardı ki aldı götürdü beni. Uzun zaman sonra bir cümleye bu kadar hak verdiğimi hatırlıyorum. Ki suratsızlığı ile nam salmış bir insanken karşıma çıkması bambaşka bir etki yaptıBeyza Çakır
Şermin Yaşar'ı ben de çok seviyorum. Bir ödevim sayesinde Deli Tarla hikayesini ezberledim diyebilirim:) Ayrıca Adieu Hala hikayesi de çok güzeldi :')