Beyzanur Parlak
@BeyzanurP
Fizyoterapist
Yüksek Lisans
İstanbul
30 Kasım 1995
250 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Maalesef çok sıkıldığım ve hayal kırıklığına uğradığım bir kitap oldu. Sanırım sayfa sayfa okuyarak 2 yılda bitirdim. Kitap baştan aşağı alıntılarla dolu. Cemalnur Hanım hiç zahmet etmemiş alıntıları direkt yabancı sözcüklerle kitaba yerleştirmiş. Arada parantez içinde günümüz Türkçesine uygun anlamlar yazılsa da bu durum anlaşılmayı daha da zorlaştırmış. Cemalnur Hanımın alıntılar dışında kendi yazdıklarını toplasam maksimum 5 paragraf eder. Keşke kendi görüşlerini daha çok okuyabilseydik.
Ayrıca bazı görüşleri İslam için çok sakıncalı buldum. Taklit ederek iman etmenin daha güçlü olduğundan bahsedilmesi gibi. Allah'ın bizlere Kuran'da kaç kere "Düşünmez misiniz? diye sorması varken sorgulamayı ve aklı imandan ayrı tutmak bana çok cahilce geliyor.
Kısacası okumazsanız bir şey kaybetmezsiniz.
Bu kitabın nesi bu kadar övüldü anlamış değilim. Bir sürü güzel yorumlar, övgüler, incelemeler... Hiçbirine katılmıyorum. Ne bir katkısı var ne de edebi bir okuma zevki. Bölümler birbirinden çok kopuk, paragraflar bile birbirinden çok kopuk. Okurken asla bir bağlama oturtamıyorsunuz. Bir şey anlatırken bir anda bambaşka bir şeyi anlatmaya başlıyor. Bölümün başlığını, metnin neyle ilgili olduğunu bile unutuyorsunuz. Sayfa sayısının azlığına güvenerek adından da etkilendiğim için kafamı dağıtırım diye okuyabileceğimi düşünmüştüm. Aylardır elimde sürünüyordu, kendimi zorlayarak bitirdim. Kitaba başlamadan önce en azından bir kafam vardı, şu an dağıtacak bir kafam olup olmadığından bile emin değilim. Vakit kaybı. Yine de şans vermek istiyorsanız kendinizi "sen ne anlatıyon be abla gözünü seveyim be abi" derken bulabilirsiniz.
Daha önce 
Dedem Bir Kiraz Ağacı'nı okumuştum ve çok sevmiştim. Ancak bu kitaba masal desem diyemem hikaye desem onu da diyemem.
Pek çok şey eksikti. Yarım gibiydi. Hatta bir basım hatası olabilir mi diye bile düşündüm. Kurgu desem neredeyse yok gibi. Sözcükler öylesine kaleme geldiği gibi yazılmış ve düzeltmenin elinden geçmeden direkt basılmış gibi. Tavsiye etmiyorum, vakit kaybı.
Suçluyorum, yaşanan bir olay üzerine 
Emile Zola'nın Fransa cumhurbaşkanına yazdığı mektuptan oluşuyor. Konu itibariyle çok ama çok önemli bir yapıt. Haksızlık karşısında insanların cesaretle konuşması insanın içine ümit verse de fark ediyorum ki o günden bugüne hiçbir şey değişmiyor. Belki daha da kötüye gidiyor.Kitabı bitirdikten sonra kendime sormadan edemiyorum:
"Geç gelen adalet, adalet midir?"
Kitabın tashihi malesef iyi değil. Bazı cümleler çok ama çok uzun, anlaşılması oldukça zor. Üstüne olay da karışık olunca okuma zevki negatif etkileniyor.
Can Yayınları elinden geleni yapmış aslında. Öncesinde ve sonrasında bilgilendirme yazıları hazırlanmış, hatta fotoğraflar bile konmuş. Ama anlamak için yeterli gelmedi. Belki isim fihristi gibi bir şeyler konulabilirdi çünkü asker ve rütbe isimleri çok fazlaydı. Üstüne üstlük isimler yabancı olunca ve kişilere bazen isimle, bazen soy isimle, bazen de sadece rütbeyle hitap edilince işler iyice çığrından çıkıyor.
Yine de okumanızı tavsiye ediyorum. Çok değerli bir eser.
Biraz ön yargıyla başlamıştım açıkçası. Kitabın adı bana biraz dandik görünmüştü. 
Debbie Macomber'ın tüm kitap isimlerinde aynı şeyi yaşıyorum. İsimler bana yavan ve sıkıcı geliyor. Ama içine girince çok seviyorum. O yüzden hazır yılbaşı yaklaşırken bu kitaba da bir şans vermek istedim. İyi ki vermişim. Biraz klişe bir hikaye olsa da beni içine çekti, oldukça akıcıydı. "Debbie Macomber Evreni" bana çok huzurlu geliyor. Ayrıca 
Bir Yumak Mutluluk kitabındaki karakterler de bir sayfada geçiyordu. Bu tarz kitaplar sevenler mutlaka okumalı.
