Rumeysa Boyraz
@BiRumeysaa
21 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
İnsanın Acısını İnsan AlırEdebiyat
“Yalnızlığı ne kadar geniş bir alana yayarsan yay, ne kadar uzak bir zamana ertelersen ertele, acısı ve ağırlığı azalmıyor. Çünkü insan, yüreğini göğüskafesinde yapayalnız taşıyor.” Ben şimdi bunu buraya yazdım ama sanmayın ki kitapta en beğendiğim söz budur. Altını çizdiğim o kadar satır olduki seçemedim içlerinden seçmek çok zor. Bu kadar az yazıyla nasıl bu kadar çok şey anlatılır düşündüm durdum. Kelimeler öyle güzel seçilmiş ki öyle yerli yerinde. Defalarca içimden “ bu sözü asla unutmamalıyım” diye tekrar ettiklerim oldu.
Şükrü Erbaş 90’lı yıllarda yazdığı yazılarda toplumun ahlakından, yalnızlıktan, insanların değişen ve kötüye giden yapısından bahsediyor. Yani aslında bizim de şu an yakındığımız durumlardan bu çağın insanı değilim ben dediğimiz geçmişe duyduğumuz özlem ve özenmeyi aslında onlarda o zamanlar yaşıyormuş. Peki herkes kendi döneminin güzelliğinden çirkinliğinden insanından gökyüzünden böylesine şikayetçiyse bu dünyanın en güzel dönemi ne zamandı?
Kalın kitapların en güzel yanı olaylara en ufak detayına kadar hakim oluyorsunuz.Gözünüze hiç bitmeyecek gibi geliyor ki bende epey uzun bir sürede bitirdim. Bunun nedeni bana kalırsa kitabı başlarda anlayamamak. Böyle kitapları yazıldığı dönem, yazarın yaşadıkları gibi unsurlara hakim olarak okursak kitap su gibi bitebilir. Dostoyevski dönemin düşünsel, ahlaki yapısı, batının karanlık ve iki yüzlülüğünü ince ince işlemiş. Kendisininde gençken aldığı kürek ve sürgün cezası kitaptaki ana karakter Raskolnikovla kendini çok özdeşleştirdiğini hissettirdi bana. Psikolojik açıdan özel çözümlemelerin yer aldığı bir kitap. Kötü bir insanı öldürmekle pek çok iyi şey ortaya çıkıyorsa işlenen cinayet mi sayılır yoksa iyilik mi?
Kendimizi tanıyamadığımız, keşfedemediğimiz ve herkesleşip sırf yaşamak için oradan oraya savrulduğumuz tatsız yaşamlarımıza ayna tutuyor. Tek nefeste okunacak bir kitap. He bide para her şeyin ilacı diiiilmişş!
